fbpx

Όσα μάθαμε ψάχνοντας για εργασία

Δείκτης Ευδαιμονίας | Πού κατατάσσεται η Ελλάδα

στo Mind Opener

Θέλω να λαμβάνω τα νέα άρθρα του IforINTERVIEW με e-mail.

Στείλε μας την ιστορία σου

Σε τι σειρά κατατάσσεται η Ελλάδα ως προς τον «Δείκτη Ευδαιμονίας»; ΟΗΕ – World Happiness Report 2019

Μόλις δημοσιεύτηκε η παγκόσμια έρευνα του έτους 2019 για το πόσο ευτυχισμένες αισθάνονται οι κοινωνίες του πλανήτη (World Happiness Report 2019, ολόκληρος σε pdf), η οποία κάθε χρόνο διεξάγεται από το Δίκτυο Βιώσιμης Εξέλιξης (Sustainable Development Solutions Network) του ΟΗΕ. Είναι αυτό που σ’ άλλες εποχές, όταν μετρούσε το ευ ζην, θα ονομαζόταν στην ελληνική γλώσσα «Σύνθετος Δείκτης Ευδαιμονίας». Ή κάπως έτσι.
Αυτή τη φορά, πρώτη χώρα στην κατάταξη είναι η Φινλανδία, με τάση ανοδική, ακολουθούμενη από – ποιες άλλες; – λοιπές Σκανδιναβικές χώρες, μερικές άλλες βόρειο- ή κεντροευρωπαϊκές, τον Καναδά, τη Νέα Ζηλανδία.
Η Ελλάδα κατατάσσεται στην 82η θέση, στην ίδια πάνω-κάτω κατηγορία με την Τουρκία, τη Μαλαισία, το Χονγκ-Κονγκ, από τις ευρωπαϊκές τη Λευκορωσία, τη Βοσνία & Ερζεγοβίνη και – ποια άλλη; – τη βορειοδυτική μας γείτονα που ονομάζεται πια Βόρεια Μακεδονία, την οποία τόσο υποτιμούμε, μολονότι ως κοινωνίες που αντιμετωπίζουν κρίση αξιών και μελλοντικών προσανατολισμών, από αρκετές απόψεις μοιάζουμε σαν δυο στάλες νερό.

Οι ΗΠΑ κατατάσσονται σε θέση όχι αξιοζήλευτη, αν γίνει σύγκριση με τα «λεφτά» και με τα εθνικά μεγαλεία. Κι η τάση τους είναι σταθερά πτωτική: Από την 18η θέση έπεσαν στην 19η.
Ήδη στις ΗΠΑ σχολιάζουν με αυτοσαρκαστική κακεντρέχεια το κοινωνικό, οικονομικό και πολιτικό τους σύστημα – ίσως και για τον τρόπο ζωής τους: «Αν θέλουμε ευτυχία στη ζωή μας, μήπως είναι καιρός να μεταναστεύσουμε στη Σκανδιναβική Ευρώπη»;
Όχι αξιοζήλευτη κι η κατάταξη μερικών άλλων χωρών με μεγάλα ΑΕΠ.

Όποια άποψη ή επιφυλάξεις κι αν έχει κανείς για τις κοινωνιολογικές έρευνες που ποσοτικοποιούν και επεξεργάζονται με στατιστικές μεθόδους ως big data μεγέθη που δηλώνουν προσωπική (δηλαδή υποκειμενική) αντίληψη ενός μεγάλου πλήθους ανθρώπων, αδιαμφισβήτητο είναι ένα: Οι αριθμοί δεν λένε ψέμματα, εκτός αν είναι «πειραγμένοι». Θυμάται κανείς το ανόητο (ή μήπως κουτοπόνηρο;) σύνθημα «δεν έχουν σημασία οι αριθμοί, αλλά οι άνθρωποι»; Θυμάται κανείς τι λεγόταν περί «ισχυρής Ελλάδας» στην εποχή του γιαλαντζί εκσυγχρονισμού – με Πάγκαλους, Μαντέληδες Τσουκάτους κι άλλους ισχυρούς Έλληνες και πανίσχυρους χαρακτήρες; Η οποία, βέβαια, αποδείχτηκε στην πράξη τόσο ισχυρή Ελλάδα, ώστε μέσα σε λίγα χρόνια, κι αφού άλλοι, ακόμη πιο ισχυροί χαρακτήρες την «επανίδρυσαν ως κράτος», βρέθηκε να παλεύει με τη Μαλαισία για λίγη ευτυχία.

Όμως το πιο σημαντικό εύρημα για μας τους Έλληνες κρύβεται στις λεπτομέρειες όπως ο διάολος: Στους ποσοτικοποιημένους επιμέρους δείκτες «γενναιοδωρία», «ελευθερία του ατόμου να βιώσει τη ζωή όπως θα επέλεγε το ίδιο», «εικόνα που σχηματίζει ο πολίτης για την επικρατούσα διαφθορά», αλλά και «κοινωνική στήριξη», η Ελλάδα βυθίζεται σε άπατα βάθη. Εκεί που πέφτουν πολύ λίγες άλλες χώρες.

Οι θρυλούμενες κοινωνικές αρετές μας; Τα παραδοσιακά στηρίγματά μας; Η οικογένεια, εκτός από αναγκαστικό καταφύγιο, τώρα γίνεται ταυτόχρονα και παγίδα για τους νεότερους. Τους συντοπίτες τους θυμούνται πια οι κυνηγοί πελατών μόνον στα πανηγύρια και στις εκλογές. Η αλληλεγγύη, που πάντα ήταν κι άλλοθι για πράγματα αναξιοπρεπή, έγινε ακόμη πιο πολύ παρεοκρατία συν κακοψυχία και μίσος για τον πιο αδύναμο, με οδηγό το «ο θάνατός σου η ζωή μου» και «καθένας είναι άξιος της μοίρας του». Το λεγόμενο κράτος πρόνοιας, στην Ελλάδα ήταν πάντα διεστραμμένο· αλλά γι’ αυτό το τελευταίο, το ερώτημα για ποιους και για τι είναι πλέον αυτονόητο, από τη στιγμή που εκτός από πολλά άλλα αναξιοπρεπή πράγματα, κατέληξε να αναδιανέμει ανάστροφα, μέσω των δικαστηρίων, να παίρνει από τους έχοντες ανάγκη και να δίνει στους μη έχοντες ανάγκη. Τελικά, το ερώτημα είναι αναπόφευκτο: Τι είναι και τι ήταν οι λεγόμενες αρετές της κοινωνικής συνοχής των Ελλήνων;

“A history only of departed things
Or a mere fiction of what never was?”.
“Να εἶναι µόνο ἱστορία αὐτῶν που πέρασαν
Εἴτε ἁπλός µύθος, πράγµατα που δεν ἔγιναν ποτέ;”.

(Ο William Wordsworth στο μεγάλο ποίημα «The Excursion», Πρόλογος στην έκδοση του 1814, στίχοι 47-54 που πρόχειρα αποδίδονται εδώ, αναρωτιόταν βέβαια αντίστροφα: με αισιόδοξη πίστη σε αρετές, όχι με θλίψη για ξεπεσμούς)

Ευτυχώς μας σώζει κάπως ο δείκτης «προσδόκιμο υγιούς ζωής».
Μικρή και εύθραυστη παρηγοριά. Πόσο θα αντέξουν άραγε οι έρημες οι ευεργετικές για την υγεία πλευρές του κλίματος που επικρατεί στα δικά μας γεωγραφικά πλάτη και μήκη; Πόσο θα επανεκτιμήσουν άραγε οι επόμενες γενεές τη λεγόμενη μεσογειακή διατροφή και τον υπαίθριο τρόπο ζωής και κίνησης των γενεών που έχουν ήδη φύγει; Αυτά που εμείς, οι ώριμοι και «επιτυχώς γηράσκοντες», ήδη εγκαταλείψαμε…

 

Πηγή: aftercrisisblog.blogspot.com

© I for Interview team

Σε περίπτωση που επιλέξατε να αναδημοσιεύσετε κάποιο κείμενό μας στο δικό σας site, σας ευχαριστούμε ιδιαίτερα εκ των προτέρων για την προτίμηση! Ωστόσο,  να σας υπενθυμίσουμε το πόσο ευχάριστο και δίκαιο είναι να ακολουθούνται οι δεοντολογικοί κανόνες που ορίζουν τη σωστή και λειτουργική αναφορά στην αρχική  πηγή ( δλδ. αναγραφή πλήρους ονόματος του site μας και ενεργό link που ανακατευθύνει στο πρωτότυπο άρθρο). Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίζετε τον κόπο και τη δουλειά μας και σας ευχαριστούμε διπλά!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Φρέσκα άρθρα στο Mind Opener

ifi ebola

World War E(bola)

Επαρχία Κίβου, βορειοανατολικό Κονγκό, Αύγουστος 2018. Για δέκατη φορά μια επιδημία του
Στην Κορυφή