fbpx

Όσα μάθαμε ψάχνοντας για εργασία

εξέργεση

Στρατηγικές σύγχρονης αντικουλτούρας | CrimethInc – Part IV

στo Mind Opener

Θέλω να λαμβάνω τα νέα άρθρα του IforINTERVIEW με e-mail.

Στείλε μας την ιστορία σου

CrimethInc – διάβασε το part ΙΙΙ ΕΔΩ

Διέδωσε αφηγήσεις που προσφέρουν κοινωνική νομιμοποίηση στην εξέγερση

Όλοι θέλουνε τα πράγματα να πάρουν μιαν άλλη τροπή, να είναι διαφορετικά, αλλά κανένας δεν είναι σίγουρος για το τί πρέπει να κάνει για να γίνει αυτό. Ακόμα και αυτοί που αποφασίζουν να πάρουν μέρος στην επίθεση και τις συγκρούσεις δεν μπορούν να είναι σίγουροι από πού να ξεκινήσουν και ούτε είναι σίγουροι για τον τρόπο με τον οποίο οι υπόλοιποι γύρω τους θα πλαισιώσουν τις προσπάθειες τους. Για αυτό τον λόγο είναι τόσο σημαντικό  όταν κάτι συμβαίνει και δίνει στους ανθρώπους μια κοινή αφετηρία.

Όταν ο 15χρονος Αλέξης Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από την αστυνομία το Δεκέμβρη του 2008 ξέσπασε εξέγερση σε ολόκληρη την Ελλάδα. Τον Νοέμβριο του 2010 δεκάδες χιλιάδες κόσμου διαδήλωσαν στην Μεγάλη Βρετανία ενάντια σε ένα νέο νόμο που αύξανε δραματικά τα δίδακτρα των πανεπιστημίων.

Και στα δύο αυτές περιπτώσεις οι ριζοσπάστες είχαν τελικά μια άμεση αφήγηση που διαπερνούσε τις πολιτισμικές και πολιτικές γραμμές και έπειθε τον γενικό πληθυσμό. Με αυτό τον τρόπο, νομιμοποιήθηκαν κοινωνικά μορφές αντίστασης στις οποίες τα υποκείμενα που συμμετείχαν, θα ήταν αδύνατο να φανταστούν τους εαυτούς τους να συμμετάσχουνε σε αυτά λίγο καιρό πριν ξεκινήσουν τα συγκεκριμένα γεγονότα.

Συνήθως αυτά τα σημεία αφετηρίας είναι σημεία αντίδρασης, ανταπαντήσεις σε μια νέα αδικία που ξεπερνά ακόμα και το επίπεδο κακομεταχείρισης που οι άνθρωποι είχαν καταντήσει να θεωρούνε ανεκτό. Είναι εύκολο για τους ανθρώπους να συμφωνήσουν ότι αντιμάχονται όλοι μαζί καινούργια εξόφθαλμα εγκλήματα, όμως είναι πολύ δύσκολο για αυτούς τους ίδιους να φανταστούν μια θετική εναλλακτική.

Η νομιμότητα είναι με τέτοιο τρόπο κοινωνικά κατασκευασμένη ώστε οι άνθρωποι που αντιστέκονται να βρίσκονται πάντοτε εκτός αυτής, με τον ίδιο τρόπο που οι αποκλεισμένοι, για παράδειγμα, δεν μπορούν να επικαλεστούν καμία κυριότητα νομιμότητας για να υπερασπιστούν τα δικαιώματα τους.

Μπορείς να αντιμετωπίσεις αυτά τα εμπόδια μόνο προπαγανδίζοντας αφηγήσεις που πηγαίνουν πολύ βαθύτερα από «το παράπτωμα ενός τυχαίου αστυνομικού» ή «την αδικία μιας συγκεκριμένης νομοθεσίας», προβάλλοντας πιο ριζοσπαστικές κριτικές του συστήματος και αναδεικνύοντας οράματα που έχουν την δύναμη να μεταμορφώνουν καταστάσεις.

Έπειτα φυσικά, πρέπει να πράξεις σύμφωνα με αυτές τις αφηγήσεις. Οι ιδέες δεν έχουν καμία δύναμη μέχρι την στιγμή που οι άνθρωποι βλέπουν κάποιους να συμπεριφέρονται σαν να είναι πραγματικές.

Ψάξε για αδύναμα σημεία και λάθη στην διάταξη των σύγχρονων σχηματισμών της εξουσίας. Η εξουσία διαχέεται ακανόνιστα στις μέρες μας και χρησιμοποιώντας επίσης πολλών ειδών «συναλλαγές» – χρήματα, έλεγχος της προσοχής, κοινωνική απόρριψη. Όλα αυτά, δεν είναι ισάξια μεταξύ τους και δεν δρουν σύμφωνα με τους ίδιους νόμους.

εξέργεση

Στις επερχόμενες συγκρούσεις κάποια κενά στην διάταξη της κυριαρχίας θα προκύψουν (και θα προσφέρουν ευκαιρίες που θα πρέπει να αρπάξουμε) από τις εντάσεις που θα δημιουργηθούν ανάμεσα σε όλα αυτά τα διαφορετικά είδη «συναλλαγής».

Βρες τρόπους να αγωνίζεσαι, που έχουν την δύναμη να εξαπλώνονται

Με ποιο τρόπο μια μορφή αντίστασης μπορεί να διαχυθεί ή να συνεισφέρει σε άλλες μορφές αντίστασης; Αυτό ίσως αποδειχθεί καθοριστικό για την επιδραστικότητα που μπορεί να έχει τελικά η συγκεκριμένη μορφή αγώνα. Η πιο αποφασιστικής σημασίας πλευρά μιας πράξης που αψηφά τους νόμους και προκαλεί την κανονικότητα είναι η συσχέτιση της με άλλες αντίστοιχες πράξεις.

Όσοι αγωνίζονται ενάντια στους καταναγκασμούς που επιβάλλει ο καπιταλισμός πρέπει να μπορούν να αναγνωρίζουν και να δημιουργούν μέτωπα με όλους τους άλλους που επίσης αγωνίζονται. Εάν δεν κάνουν κάτι προς αυτή την κατεύθυνση τότε όσο ικανοί και επιδραστικοί και αν είναι, οι καπιταλιστές θα τους εξουδετερώσουν χρεώνοντας τα αιτήματα τους εις βάρος κάποιον άλλων. Στην καλύτερη, αυτό που θα καταφέρουν είναι να πάρουν την θέση της προηγούμενης κυρίαρχης τάξης χωρίς να αλλάξουν σε τίποτα το σύστημα.

Δεν μπορείς άλλωστε να μετρήσεις την ισχύ μιας εξέγερσης με τον ίδιο τρόπο που μετράς την δύναμη ενός αστυνομικού τμήματος. Η δύναμη μιας εξέγερσης είναι κοινωνική, δεν είναι στρατιωτική. Το ζήτημα είναι πόσο μεταδοτική είναι, πόσο ευρέως απλώνεται στον γενικότερο πληθυσμό, σε πιο βαθμό μεταμορφώνει τις σχέσεις και τους συσχετισμούς.

Οι λαϊκοί ξεσηκωμοί μπορούν να θριαμβεύουν απέναντι σε  πολύ καλά εξοπλισμένους στρατούς εάν διατηρήσουν τον παλλαϊκό και δημοφιλή χαρακτήρα τους. Από την στιγμή όμως που καθοριστούν οι αντιμαχόμενες πλευρές και προσδιοριστούν τα όρια της αντίληψης και τα πεδία δράσης, πλέον γίνεται πολύ ασφαλές για τους κυβερνήτες να βασιστούν για άλλη μια φορά στην απάνθρωπη δύναμη τους.

εξέργεση

Επομένως, μην αφήνεις τους εχθρούς σου να σε απομονώσουν από όσους είναι σαν εσένα, μην βάζεις τον εαυτό σου σε καραντίνα, ζώντας αποκλεισμένος στα γκέτο μιας υποκουλτούρας, μην αφήνεις τους υπόλοιπους ριζοσπάστες να σου επιβάλλουν δυσνόητα ιδεολογικά σημεία αναφοράς που το μόνο που κάνουν είναι να δυσχεραίνουν την επαφή σου με την ευρύτερη κοινωνία.

Αυτό που πραγματικά επιτελεί την κοινωνική αλλαγή δεν είναι τα «κινήματα» αλλά η μεταδοτική και μολυσματική δύναμη του μεταμορφωτικού παραδείγματος.

Αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι που βρίσκονται μέσα στην έξαψη της μεταμόρφωσης τους είναι πολύ περισσότερο απειλητικοί και έχουν πολύ περισσότερα να προσφέρουν στην υπόθεση της επανάστασης από αυτούς τους αγωνιστές που δεν άλλαξαν σε τίποτα τα τελευταία τριάντα χρόνια. Οι πρώτοι ίσως δεν έχουν ακόμα εμβαθύνει στην πολιτική και την στρατηγική τακτική, όμως η ασυνέπεια, η αντιφατικότητα και η αδεξιότητα τους εξισορροπείται από την ευελιξία τους, την εφευρετικότητα τους, την ορμητικότητα και την αισιοδοξία τους όπως επίσης και από τον ευρύ κύκλο σχέσεων που διατηρούν με ανθρώπους που δεν έχουν ακόμα πάρει θέση σε καμιά από τις αντιμαχόμενες πλευρές.

Από την στιγμή που οι νέες τους ταυτότητες σαν ριζοσπάστες θα έχουν αποκρυσταλλωθεί, ο ρόλος που θα έχουν να παίξουν στις κοινωνικές αναταραχές θα είναι όλο και λιγότερο δυναμικός. Μπορούν να συγκρουστούν, ίσως και με όλο και μεγαλύτερη εξειδίκευση, πάντα όμως από μια προκαθορισμένη θέση.

ΒΡΕΣ ΤΡΟΠΟΥΣ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥΝ ΔΙΕΞΟΔΟΥΣ ΠΕΡΑΝ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΝ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΠΟΡΟΥΣ.

Όταν πρέπει να αξιολογήσουμε μια τακτική ή μια στρατηγική τότε μια από τις σημαντικότερες ερωτήσεις που έχουμε να απαντήσουμε είναι κατά πόσο αυτός ο τρόπος ή αυτό το σχέδιο εξασφαλίζει περισσότερες ευκαιρίες και πρόσβαση σε νέους πόρους.

Μερικές φορές είναι καλύτερα να χάσεις κάποια πράγματα για να πετύχεις ένα συγκεκριμένο στόχο, όμως εάν αυτό συμβεί σε υπερβολικό βαθμό τότε είναι δύσκολο να επανέλθεις.

Πολλά σχέδια τελικά βουλιάζουν επειδή αποτυγχάνουν να αναπληρώσουν τους πόρους που επενδύθηκαν σε αυτά: δεν μπορείς να συνεχίζεις επ’ άπειρον έναν εξαντλητικό αγώνα χωρίς να αναπληρώνεις με κάποιο τρόπο όλα αυτά που απαιτήθηκαν για να φτάσεις ως εδώ.

Από την άλλη ακόμα και αν ένας αγώνας διασφαλίζει τους απαραίτητους πόρους, είναι το ίδιο σημαντικό να αναρωτηθούμε με ποιο τρόπο τους κάνει προσβάσιμους και πως αυτοί κυκλοφορούν. Εάν δεν θέλουμε να αναπαράγουμε τις καπιταλιστικές σχέσεις ιδιοκτησίας, πρέπει να καλύπτουμε τις υλικές μας ανάγκες με τρόπους που δημιουργούν αγαθά με εντελώς διαφορετικές σχέσεις. Η αντίσταση είναι «αντικαπιταλιστική» στον βαθμό που εγκαθιστά άμεσα αντικαπιταλιστικές σχέσεις. Εάν οι δομές που δημιουργούμε και οι πόροι που αρπάζουμε συνεχίζουν να λειτουργούν μέσα στο πλαίσιο αναφοράς της ατομικής ιδιοκτησίας είναι λογικό να ανακύπτουν και μέσα στους κύκλους μας οι ίδιες σχέσεις που χαρακτηρίζουν την καπιταλιστική οικονομία.

εξέργεση

Δημιουργώντας νέες υποδομές μπορούμε να εκφράσουμε ένα διαφορετικό τρόπο για να ζούμε και να αγωνιζόμαστε δίνοντας στους ανθρώπους πραγματικούς λόγους για να αφιερωθούν σε αυτούς τους αγώνες. Κάτι τέτοιο είναι προκλητικό και δύσκολο όταν υπάρχει τόσο μεγάλη πίεση προς την κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης των πάντων όμως σε εποχές όπου ο καπιταλιστικός έλεγχος διαρρηγνύεται αυτό γίνεται ευκολότερο.

Πρέπει να είμαστε έτοιμοι να αρπάξουμε κάθε πιθανή ευκαιρία για να εγκαταστήσουμε μορφές πλούτου που μπορούν να είναι κοινές για όλους.

Η πειρατεία, ας πούμε, ήταν τόσο δραστική πριν από τέσσερις αιώνες επειδή ήταν αρκετά εύκολο για τους ναυτικούς να εκθρονίζουν τους διοικητές τους και να καταλαμβάνουν τα καράβια στην σχετική ασφάλεια των μεγάλων θαλασσών. Το καράβι αντιπροσώπευε μια μινιατούρα της κοινωνίας, πολύ μακριά όμως από τον έλεγχο των ενόπλων δυνάμεων που διατηρούσαν την εύθραυστη ισορροπία της κυριαρχίας στην στεριά. Αμέσως μόλις στασιάζανε οι ναύτες, η πρώτη τους δουλειά ήταν να συντάξουνε νέους όρους κοινής συμφωνίας συλλογικοποιώντας τα πάντα στο καράβι πριν εξαπολύσουν πόλεμο ενάντια στο καθεστώς της εποχής τους.

Αυτός ο τρόπος εξέγερσης μπορούσε να διαδοθεί με κυτταρική διαίρεση καθώς το ένα πλήρωμα χωριζότανε σε δύο ομάδες όταν με μια επόμενη επίθεση οι πειρατές αρπάζανε κάποιο καινούργιο καράβι και απελευθέρωναν το πλήρωμα ή μέσω της μεταδοτικότητας, όταν ένας ναυτικός που υπήρξε πειρατής στο παρελθόν έμπαινε στο πλήρωμα κάποιου πλοίου ή μέσω της φήμης όταν οι ναύτες κάποιου πλοίου μάθαιναν για τις πειρατικές εξεγέρσεις και αποφάσιζαν να τις κάνουν πράξη για τους εαυτούς τους.

Ποιες τοποθεσίες θα μπορούσαν στην εποχή μας να παίξουν τον ρόλο που έπαιξαν κάποτε τα πειρατικά καράβια; Ποιοι είναι οι χώροι και οι πόροι που μπορούμε να αρπάξουμε και να τους στρέψουμε ενάντια σε μια κοινωνία βασισμένη στην ατομική ιδιοκτησία;

Επιπροσθέτως, για να συλλογικοποιήσουμε άμεσα την πρόσβαση στους ανάλογους πόρους χρειαζόμαστε μορφές αγώνα που να εγγυούνται την αναδιανομή της ίδιας της εξουσίας.

Οι εξεγερμένες κοινότητες, για να προστατεύουν τους εαυτούς τους από τους εξωτερικούς εχθρούς και τους σφετεριστές της εξουσίας στο εσωτερικό, πρέπει να εγκαθιδρύουν πολύμορφες δομές επιρροής που θα υπονομεύουν διαρκώς την ανάδυση νέων ιεραρχιών.

εξέργεση

Δεν υπάρχει κάποιος σύντομος παράδρομος για την ελευθερία. Όπως τα πολιτικά κόμματα, έτσι και οι διαφόρων ειδών ηγέτες δεν μπορούν να μας εξασφαλίσουν την ελευθερία, μπορούν μόνο να την πάρουν από τα χέρια μας. Εάν δεν είμαστε πολύ προσεχτικοί, μπορεί να καταφέρουμε να ανατρέψουμε όλες τις κυβερνήσεις του κόσμου και να καταλάβουμε όλους τους εργασιακούς χώρους χωρίς τελικά να έχουμε κάνει ούτε ένα βήμα ώστε να πάρουμε στα χέρια μας το ίδιο μας το πεπρωμένο.

Σε βάθος χρόνου, το ζήτημα δεν είναι να είμαστε βέβαιοι ότι τα πράγματα θα διανέμονται εξίσου σε όλους αλλά να εγκαταστήσουμε μια σχέσηπρος όλα τα υλικά αγαθά που θα μας επιτρέπει να συνειδητοποιούμε τις ικανότητες μας σύμφωνα με τον τρόπο που μας ταιριάζει και μας αναλογεί.

Πρέπει να σταματήσουμε να σχετιζόμαστε με τους εαυτούς μας και με τους άλλους γύρω μας σύμφωνα με τους ρόλους που διατηρούμε στην καπιταλιστική κοινωνία και να δημιουργήσουμε πραγματικά νέες αντιλήψεις για το τι μπορεί να είναι η ζωή μας.

ΔΕΙΞ’ΤΟΥΣ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΦΕΝΤΙΚΟ: ΚΑΝΕΝΑΣ! ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΕΤΟΙΜΟΣ ΓΙΑ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ.

Ίσως δεν είναι πραγματικά εμφανές το πότε θα αλλάξουνε τα πράγματα. Το σίγουρο είναι ότι όσο πιο ασταθής και εύθραυστη θα γίνεται η παλαιά τάξη πραγμάτων, θα επιβάλει την μονιμότητα της με όλο και πιο επιθετικούς και βίαιους τρόπους. Ένα καθεστώς που ουσιαστικά δεν επιτρέπει στον εαυτό του να δείξει τις αδυναμίες του θα αποφύγει με κάθε κόστος να συμβιβαστεί. Υπό αυτή την λογική, ίσως να είναι αδύνατο να επιτύχουμε μεσοπρόθεσμους στόχους.

Η αντίσταση ίσως να μοιάζει ανεπιτυχής, αναποτελεσματική και όλο και πιο «παράλογη» μέχρι την στιγμή που τελικά θα φτάσει σε ένα πραγματικά κρίσιμό σημείο.

Αυτό μας επιβάλλει να εστιάσουμε πολύ περισσότερο στο περιεχόμενο της αντίστασης παρά στην άμεση αποτελεσματικότητα της, να δημιουργήσουμε νέους τρόπους συσχέτισης των ανθρώπων και νέους τρόπους να σχετιζόμαστε με τα υλικά αγαθά, να εκφράσουμε νέες αξίες που θα διερευνούν κατευθύνσεις πέραν του καπιταλισμού. Το ζήτημα δεν είναι εάν θα επιτύχουμε κάποια υποτιθέμενα αιτήματα – το ζήτημα είναι να αναδείξουμε νέους τρόπους να αγωνίζεσαι, νέες ακυβερνησίες

Καθώς η εργασία γίνεται όλο και πιο προσωρινή και κυλά παντού γύρω από τον κόσμο, καθώς επεκτείνετε σε κάθε πλευρά της ζωής μας, οι εργατικοί αγώνες ίσως να πρέπει να συμπεριλάβουν και αγώνες σε χώρους, μέρη και τόπους πολύ μακρινούς από τους χώρους δουλειάς μας. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε τους αγώνες στους χώρους εργασίας, όμως σίγουρα πρέπει να σκεφτούμε τι προσπαθούμε να καταφέρουμε με αυτούς και να επανεκτιμήσουμε την αποτελεσματικότητα τους, έτσι ώστε να μπορούν να παίξουν έναν ουσιαστικό ρόλο στις νέες μορφές συγκρούσεων που θα αναδειχθούν.

Κάθε φορά που εφευρίσκουμε ένα νέο τρόπο αγώνα αλλάζουμε το πεδίο ανοίγοντας διεξόδους σε απρόβλεπτες πιθανότητες. Ίσως τελικά να χάσουμε την μάχη αλλά παράγουμε μια νέα κοινωνική δυναμική που δημιουργεί περισσότερους κοινωνικούς αγωνιστές, μελλοντικές πρωτοβουλίες και καινοτομίες.

εξέργεση

Πρέπει επίσης να είμαστε έτοιμοι να αγωνιζόμαστε για χρόνια και δεκαετίες ολόκληρες χωρίς να αποθαρρυνόμαστε. Πρέπει επίσης να μπορέσουμε να αντέξουμε ως το τέλος, καθώς θα εκδηλώνονται πολλές ξαφνικές αλλαγές περιεχομένου, όπως για παράδειγμα οι επιθέσεις της 11ης Σεπτέμβρη ή η εκλογή του Ομπάμα στην Αμερική. Οι υποστηρικτές του καπιταλισμού είναι σίγουρο ότι θα εμφανίσουν τις πιο παράξενες και ακραίες εκπλήξεις εναντίον μας όταν ο πόλεμος θα εισέρχεται στην τελευταία του φάση.

Ακόμα και αν τελικά μια ξαφνική κοινωνική αναταραχή μας βρει για άλλη μια φορά απροετοίμαστους θα ανοιχτεί μπροστά στα μάτια μας μια νέα φάση που θα διαρκέσει για το υπόλοιπο της ζωής μας.

Το να περάσουμε από τον καπιταλισμό σε άλλες μορφές ζωής είναι δεδομένο πως θα είναι μια δύσκολη και μακρόχρονη διαδικασία.

Η ΑΛΛΑΓΗ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΩΣ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ!

Όταν μια δομή εξουσίας καταρρέει, τα τμήματα των παλιών ιεραρχιών που την διαρθρώνανε ως τότε μπορούν να ανασυγκροτηθούν. Για παράδειγμα, αμέσως μετά την καταστροφή που επέφερε ο τυφώνας Κατρίνα στην Νέα Ορλεάνη, ένα μείγμα από αστυνομικούς εκτός υπηρεσίας και φανατικούς μπρατσομένους ρατσιστές πήρε τον έλεγχο των δρόμων. Εάν από την μια μεριά ένας από τους στόχους της αστυνομίας είναι να κρατά υπό έλεγχο τις κινήσεις των «μαύρων» και των «σκουρόχρωμων» ανθρώπων, οι μπρατσομένοι ρατσιστές μπορούν να διατηρούν αυτή την δεδομένη συνθήκη ακόμα και εάν ολόκληρο το νομικό καθεστώς έχει καταρρεύσει.

Γύρω από κάθε θεσμό, νόμισμα, συναλλαγή και κάθε μορφή ιεραρχίας βρίσκονται πάντα λεπτοφυείς περίπλοκοι σχηματισμοί από αξίες, σημασίες και πρακτικές που του επιτρέπουν να λειτουργεί.

Με τον ίδιο τρόπο που τίποτα δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ως «συσσωρευμένο κεφάλαιο» χωρίς την σύμβαση της «ατομικής ιδιοκτησίας», τα αστυνομικά τμήματα θα ήταν αδύνατο να λειτουργήσουν χωρίς την σύμβαση της «εξουσίας», της «διοίκησης» και του «καθήκοντος».

Αυτές δεν είναι απλά «αφηρημένες έννοιες» αλλά υλοποιημένες, χειροπιαστές σχέσεις στις οποίες οι άνθρωποι συμμετέχουν κατά την διάρκεια του συνόλου της ζωής τους. Για αυτό τον λόγο οι άνθρωποι βιώνουν αυτές τις σχέσεις ως «πραγματικές» ακόμα και αν αυτές στην πραγματικότητα είναι απλά κοινωνικά και πολιτισμικά κατασκευάσματα.

Η αστυνομία αποτελεί ιδανικό μοντέλο διαχείρισης της εξουσίας: τα παιδιά μεγαλώνουν παίζοντας με κούκλες  αστυνομικών με ηρωικές φιγούρες και οι ενήλικοι αστυνομεύουν ο ένας τον άλλον με χιλιάδες διαφορετικούς τρόπους. Αυτοί οι τρόποι σχηματοποιούν και καθορίζουν την φαντασία μας και την συνείδηση μας σε τέτοιο βαθμό ώστε ακόμα και όταν αγωνιζόμαστε για να απελευθερώσουμε τους εαυτούς μας εκδηλώνουμε πολλές φορές τους ίδιους συνήθεις καταπιεστικούς ρόλους.

Όπως οι ατομικότητες είναι αντικαταστάσιμες στα πλαίσια της «λειτουργίας των θεσμών», έτσι και οι θεσμοί μπορούν να αντικατασταθούν από άλλους που θα επιτελούν όμως τις ίδιες ακριβώς «λειτουργίες».

Εκτός από την αστυνόμευση, μπορούμε να εντοπίσουμε πολλές άλλες λειτουργίες, όχι τόσο έκδηλα καταπιεστικές, αλλά όχι μικρότερης σημασίας για την λειτουργία του καπιταλισμού.

Εάν θέλουμε να μεταμορφώσουμε αυτή την κοινωνία πρέπει όχι μόνο να καταστρέψουμε τους θεσμούς που διαιωνίζουν τις παρούσες σχέσεις κυριαρχίας αλλά και να εντοπίσουμε τις λειτουργίες που επιτελούν, γιατί αλλιώς θα καταλήξουμε να παίζουμε εμείς οι ίδιοι αυτούς τους ρόλους.

Ακόμα και χωρίς κεφάλαιο, χωρίς κράτος, αστυνομία, δικαστές και καπιταλιστές, μπορούν να εμφανιστούν εντελώς καινούργιοι τρόποι που θα διαιωνίζουν την καταπίεση, την ανισότητα, την κυριαρχία και την αλλοτρίωση.

Δεν υπάρχει κανένας λόγος να πιστεύουμε ότι η κατάρρευση του καπιταλισμού θα προκαλέσει αυτόματα το πέρασμα σε έναν ελεύθερο κόσμο.

Το να δημιουργήσουμε αυτόν τον ελεύθερο κόσμο, είναι ακριβώς η δικιά μας δουλειά!

 

CRIMETHINC- Ex Workers Collective  www.crimethinc.com

Μετάφραση/ επιμέλεια: Τάσος Σαγρής / ΚΕΝΟ ΔΙΚΤΥΟ  http://voidnetwork.gr   

© I for Interview team

Σε περίπτωση που επιλέξατε να αναδημοσιεύσετε κάποιο κείμενό μας στο δικό σας site, σας ευχαριστούμε ιδιαίτερα εκ των προτέρων για την προτίμηση! Ωστόσο,  να σας υπενθυμίσουμε το πόσο ευχάριστο και δίκαιο είναι να ακολουθούνται οι δεοντολογικοί κανόνες που ορίζουν τη σωστή και λειτουργική αναφορά στην αρχική  πηγή ( δλδ. αναγραφή πλήρους ονόματος του site μας και ενεργό link που ανακατευθύνει στο πρωτότυπο άρθρο). Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίζετε τον κόπο και τη δουλειά μας και σας ευχαριστούμε διπλά!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Φρέσκα άρθρα στο Mind Opener

Στην Κορυφή