fbpx

Όσα μάθαμε ψάχνοντας για εργασία

Η αβάσταχτη βλακεία του γλειψίματος

στo Ημερολόγιο Καταστρώματος

Θέλω να λαμβάνω τα νέα άρθρα του IforINTERVIEW με e-mail.

Στείλε μας την ιστορία σου

Θυμάμαι μια συζήτηση που είχαμε με μια παρέα κάποια χρόνια πριν, φοιτητές ακόμα. Με τις ελάχιστες εργασιακές (και ευκαιριακές) εμπειρίες που είχαμε, συζητάγαμε τι μας ενοχλεί – ή τι θα μας ενοχλεί μελλοντικά, στις “σοβαρές” δουλειές μας – στον εκάστοτε χώρο εργασίας μας.

Ο καθένας έλεγε το δικό του. Κουτσομπολιό, φωνές, πολυπλοκότητα, νεύρα. Όλα τα είπαμε. Αλλά δεν είχαμε πει ένα, αυτό που κατέληξε να με νευριάζει περισσότερο από όλα. Η δουλικότητα των συναδέλφων.

Και δεν αναφέρομαι τόσο στο γλείψιμο ή την προσποιητή ευγένεια, όσο στη συμπεριφορά όταν το “boss” δε βλέπει. Να δουλέψουμε καλά για το αφεντικούλι – όχι επειδή μας αρέσει η δουλειά μας να γίνεται σωστά, να κάνουμε παραπάνω από όσα μας ζητάνε (κι από όσα μας πληρώνουν προφανώς) για να το δει το “μεγάλος” – όχι επειδή θες να είσαι εντάξει με τη δουλειά σου. Κάθε σου κίνηση και σκέψη να είναι πώς θα φανείς καλός στον εργοδότη, όχι στο πώς θα κάνεις καλά τη δουλειά σου.

Κάτι ανάλογο με αυτή την καρικατούρα που μιλάει για γαλαντόμους άρχοντες. Ειλικρινά, πως μπορείτε και το κάνετε αυτό όσοι το κάνετε;

Κατανοώ απόλυτα ότι η αγορά εργασίας πλέον δε λυπάται κανέναν και τίποτα. Οι συναισθηματισμοί δε χωράνε, παρά μόνο η παραγωγή εργασίας και οι αριθμοί. Αλλά είναι αυτός λόγος να υποδουλώνεις τον εαυτό σου, ειδικά εφόσον δε χρειάζεται;

Ο καθένας μας έχει μια τέτοια εμπειρία στο μυαλό του. Άτομα ικανά, άτομα χωρίς ιδιαίτερο φόβο μη χάσουν την εργασία τους, να ξεχνάνε κάθε κώδικα δεοντολογίας και αυτοεκτίμησης που μπορεί να είχαν ποτέ και έχουν ένα μόνιμο “yes, sir” ύφος, με soundtrack το “Καταδότες” από τα Ημισκούμπρια.

Το ακόμα χειρότερο δε, είναι ότι τα περισσότερα προβλήματα μέσα στους χώρους εργασίας ξεκινάνε από τα άτομα αυτά. Όποιος δουλεύει κάνοντας μόνο όσα του αναλογούν είναι τεμπέλης και δεν τον ενδιαφέρει τίποτα. Όποιος είναι σε υψηλότερη θέση με διαφορετικό attitude δεν ήταν ικανός να φτάσει εκεί – αφού δεν “αγαπάει” την εταιρεία όσο εκείνοι. Αν χρειαστεί να σε καλύψουν σε κάποια χαζομάρα ή κάποιο λάθος, δε; Μόνο για να τους έχεις υποχρέωση μετά, με αναδρομική ισχύ πολλών ετών και χρήσεων.

Και κάπου εδώ αναρωτιέσαι: πού σκατά πήγε η έννοια της λέξης “συνάδελφος”; Πού σκατά πήγε η αλληλεγγύη σε αυτούς που περνάτε μαζί το 1/3 – ή και παραπάνω – της ημέρας σας; Τι καταφέρνουν με όλο αυτό το κλίμα που δημιουργούν; Ποιος κερδίζει τελικά και τι κερδίζει;

‘You’re a two-faced, back stabbing, bootlicker who wouldn’t hesitate to sell his own Mother for profit, Penderton. If only we had more like you.’

Η απάντηση στα 2 τελευταία ερωτήματα που έθεσα, στην πραγματικότητα, είναι “τίποτα θετικό”. Κερδίζεις αντιπάθειες, κερδίζεις το extra χώσιμο από τον εργοδότη – προϊστάμενο επειδή ξέρει ότι μπορεί να σε χώσει, κερδίζεις την απομόνωση από τους συναδέλφους σου και κερδίζεις τα προβλήματα που έχεις ήδη δημιουργήσει μόνος σου στους άλλους. Δεν ξέρω σε ποιανού διεστραμμένου ανθρώπου το μυαλό αυτό είναι μια win κατάσταση, κι αν υπάρχει κάποιος που να τη βλέπει έτσι, δε θα ήθελα να τον γνωρίσω. Όσο για την πρώτη ερώτηση; Δεν ξέρω αν αυτά τα άτομα έχουν αντιληφθεί ποτέ το νόημα της λέξης.

Δε θα σχολιάσω καν τι σημαίνει όλη αυτή η συμπεριφορά για τον ευρύτερο εργασιακό χώρο της Ελλάδας, καθότι εκεί η συζήτηση ξεφεύγει πολύ, αλλά όλοι έχουμε βιώσει τις παράλογες απαιτήσεις κάποιου εργοδότη, επειδή “ο/η προηγούμενος/η ήταν έτσι και τα έκανε έτσι, άρα θέλω κι από εσένα τα ίδια”.

At the end of the day, που λένε και στο χωριό μου, ο μισθός παραμένει ίδιος και οι συνθήκες ίδιες. Αυτοί που θα πάρουν τον παραπάνω μισθό και τη μεγαλύτερη θέση αξιοκρατικά πάντα θα είναι οι ικανοί. Αν τον πάρει ένας ανίκανος, απλά θα εκθέσει τον εαυτό του και, κατ’ επέκταση, το “αφεντικούλι” που τόσο πολύ θέλει να ικανοποιήσει και την εταιρεία που τόσο “αγαπάει”.

Προφανώς και δε γίνεται να συμπαθούμε όλοι όσοι δουλεύουμε μαζί αλλήλους. Ούτε να καταδικάζουμε κάποιον που δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο χωρίς δόλο. Πάντα υπάρχουν αντιπάθειες ή μη ταίριασμα χνώτων, αλλά αυτό απέχει πολύ από το να δημιουργεί κάποιος εργασιακά προβλήματα και καταστάσεις για να επιδείξει πόσο μεγάλη είναι η δουλικότητα του – και κατ΄ επέκταση και η βλακεία του-, γιατί περί αυτού πρόκειται.

 

Γράφει ο Βαγγέλης Βαΐτσης.

© I for Interview team

Σε περίπτωση που επιλέξατε να αναδημοσιεύσετε κάποιο κείμενό μας στο δικό σας site, σας ευχαριστούμε ιδιαίτερα εκ των προτέρων για την προτίμηση! Ωστόσο,  να σας υπενθυμίσουμε το πόσο ευχάριστο και δίκαιο είναι να ακολουθούνται οι δεοντολογικοί κανόνες που ορίζουν τη σωστή και λειτουργική αναφορά στην αρχική  πηγή ( δλδ. αναγραφή πλήρους ονόματος του site μας και ενεργό link που ανακατευθύνει στο πρωτότυπο άρθρο). Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίζετε τον κόπο και τη δουλειά μας και σας ευχαριστούμε διπλά!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Φρέσκα άρθρα στο Ημερολόγιο Καταστρώματος

Στην Κορυφή