fbpx

Όσα μάθαμε ψάχνοντας για εργασία

μπογδανισμός

«Μπογδανισμός», όπως λέμε εγχώρια alt right (με μυρωδιά φέτας)

στo Ημερολόγιο Καταστρώματος

Θέλω να λαμβάνω τα νέα άρθρα του IforINTERVIEW με e-mail.

Στείλε μας την ιστορία σου

Γράφει η Ν9 | Για το #IFI

Τις τελευταίες μέρες, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος (και άλλα, πρωτοκλασάτα στελέχη του κυβερνώντος κόμματος), επιδίδονται συστηματικά σε έναν πόλεμο τοποθετήσεων αναφορικά με το προσφυγικό-μεταναστευτικό, κεντρικό ζήτημα για την ατζέντα της κυβέρνησης, με αφορμή την εκ νέου έξαρση των προσφυγικών-μεταναστευτικών ροών, προς την Ελλάδα.

Λίγες ώρες μετά την εξέγερση στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Μόριας, χωρητικότητας 3.000 ανθρώπων, έναν χώρο που 12.000 (!) και πλέον άνθρωποι βρίσκονται στιβαγμένοι σε κοντέινερ, τα ίδια αυτά στελέχη της Νέας Δημοκρατίας στήνουν ένα σκηνικό κλιμάκωσης του ακραίου ρατσιστικού Λόγου σε βάρος προσφύγων και μεταναστών, ενώ, την ίδια στιγμή, ο τηλεοπτικός, μεταξύ άλλων, star Κωνσταντίνος Μπογδάνος, παίζει – εσκεμμένα ή αφελώς, το αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών – το χαρτί του τουρκικού δακτύλου, σε ένα παραλήρημα συνωμοσιολογίας, ενόσω περιφέρει τον αντικομμουνισμό του στα τηλεοπτικά και ιντερνετικά παράθυρα.

Μπογδάνος

Για τους παροικούντες την twitterική Ιερουσαλήμ αλλά και τους παρατηρητές της ευρύτερης πολιτικής μιντιακής πραγματικότητας, ο βουλευτής Α’ Αθηνών της Νέας Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Μπογδάνος, είναι μία φιγούρα που συχνά προκαλεί την προσοχή (και φυσικά τα χειροκροτήματα, τις αντιδράσεις και τη χλεύη, πολλές φορές), τόσο για το περιεχόμενο των όσων λέει και γράφει, όσο και για την ένταση και τη βδελυγμία μετά των οποίων εκφράζεται στο δημόσιο λόγο, προκειμένου να υπερασπιστεί τις θέσεις του.

Τονίζεται εδώ ότι πρόκειται για τις θέσεις του, τις προσωπικές δικές του θέσεις, μιας και στο παρελθόν έχει απομακρυνθεί από τον σταθμό στον οποίο διατηρούσε μεσημεριανή εκπομπή και, αργότερα, κινδύνευσε να χάσει την υποψηφιότητά του στις εκλογές του Ιουλίου του 2019, μετά τις «παρερμηνευμένες» δηλώσεις του στο Τwitter, περί τανκς που θα γκρεμίσουν την ΕΡΤ, άμα τη αφίξει της Νέας Δημοκρατίας στην εξουσία. Ευτυχώς για εμάς, πλέον κοσμεί επί μονίμου βάσεως τα πάνελ των εκπομπών του ίδιου αυτού σταθμού από τον οποίο τον απέλυσαν, με τον αέρα του βουλευτή πια!

Προσπαθήσαμε, στο άρθρο αυτό, να δούμε με προσοχή τη ρητορική που αναπτύσσει ο εν λόγω βουλευτής στα τηλεοπτικά κανάλια και στα social media, προκειμένου να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα τόσο σε ό,τι αφορά τις πάγιες, ιστορικά, θέσεις της συντηρητικής δεξιάς σε σχέση με τον Άλλο, όσο και σε ό,τι έχει να κάνει με την εγχώρια πολιτική επικαιρότητα. Η παρατήρηση ξεκίνησε με αφορμή την τοποθέτησή του στον ΣΚΑΙ, στις αρχές του Σεπτέμβρη (βλ. βίντεο).

H «ελληνικότητα» στη σκέψη του Μπογδάνου

Στην εν λόγω μιντιακή παρέμβαση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, καταγράφεται μία ρητορική συνύπαρξη του ατλαντισμού με τον εθνικισμό, που γέμισε αντινομίες το εσωτερικό της δεξιάς, σε μια εποχή που ο «υπολειπόμενος» αλυτρωτισμός τέθηκε σε πρώτο πλάνο. Στη σημερινή συγκυρία, δεν παράγει αντινομία. Αυτό γιατί η «ελληνικότητα», στη σκέψη του Μπογδάνου, είναι ενσωματωμένη στο αφήγημα του δυτικού πολιτισμού και, εκτός των άλλων, στην παρούσα συγκυρία ξανά, η εξωτερική αντιπαράθεση δεν αφορά μέλος της ατλαντικής συμμαχίας, όπως στην περίπτωση της Βρετανίας, το 1954, αλλά τοποθετείται έξω από την ιδεολογικοπολιτισμικά οριοθετημένη ζώνη της Ευρώπης.

Τοποθετείται σε μια περιοχή που έχει παραδοσιακά συσχετιστεί, από τον κυρίαρχο δυτικό λόγο, με την απειλή των αξιών του τελευταίου. Ταυτόχρονα, έχουμε μία αναβίωση των ιδεολογικών ανησυχιών της Γενιάς του ‘30, μια επίμονη αναζήτηση και οριοθέτηση της «ελληνικότητας», ο απαραίτητος αντιθετικός πόλος για την ανάπτυξη της οποίας δεν είναι αυτή τη φορά η Δύση, ως διαφθορέας του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού, αλλά η Ανατολή, εφόσον ο τελευταίος ενσωματώνεται ανιστορικά στην πρώτη.

Ο «ευρωπαϊκός τρόπος ζωής» εν κινδύνω

Ο Μπογδάνος έθεσε στην κορυφή της ευρωπαϊκής «δυτικής» πολιτικής ατζέντας το «πρόβλημα» των προσφυγικών ροών από την Ανατολή, «μία αλλαγή που επιχειρείται στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας, όχι μόνο πολιτισμικά ή πολιτειακά αλλά, επίσης, δημογραφικά και ως συγκρότηση κοινωνιών». Το σχόλιο αυτό του Μπογδάνου, περί αλλαγής της αντίληψης του εαυτού (μας), στα πεδία που ανέφερε, ενέχει δύο κυρίαρχα στοιχεία:

Tο πρώτο είναι ένας λανθάνων αλλά σαφής ρατσιστικός Λόγος, ως βάση της εκπεμπόμενης ρητορικής· το 2ο είναι η αντίληψη της κοινωνίας με έναν τρόπο συγκεχυμένο, που δεν ξεκαθαρίζει αν η κοινωνία γίνεται αντιληπτή ως παθητικό αντικείμενο μετασχηματισμού ή ως συλλογικό δρων υποκείμενο, που στοχάζεται και ενεργητικά επιδιώκει το μετασχηματισμό της.

Η ρητορική περί του μετασχηματισμού του τρόπου που μια κοινωνία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της (και οργανώνεται) «πολιτειακά», δε βγάζει απολύτως κανένα νόημα, εκτός αν κάποιος υπονοεί ότι τίθενται εν αμφιβόλω οι βασικές συγκροτητικές δομές του πολιτεύματος, εξαιτίας της εισόδου στη χώρα μεταναστών και προσφύγων. Δεδομένου του γεγονότος ότι μία θέση που θα αφορούσε στο μετασχηματισμό του νομικού πλαισίου, δε θα εκφερόταν με τη χρήση της λέξης «πολιτειακά», δημιουργούνται συνειρμοί με το μετεμφυλιακό πλαίσιο Λόγου, κυρίαρχες αναφορές εντός του οποίου αποτελούσαν, αφενός, το πολιτειακό ζήτημα και, αφετέρου, το κοινωνικό καθεστώς.

Φαίνεται, ως εκ τούτου, πιθανό να υποθέσει κανείς ότι επιχειρείται, από την πλευρά του ομιλούντος, μια επεξεργασία της παρούσας κατάστασης με ρηματικούς τρόπους και χρήση της δομής ενός Λόγου που αναπτύχθηκε για να εξυπηρετήσει πολύ διαφορετικές συγκυρίες και, παρά το γεγονός ότι αποτελεί, ιστορικά, τη βάση συγκρότησης της σύγχρονης συντηρητικής ταυτότητας στην Ελλάδα, δε μπορεί να αναφέρεται σε περιστάσεις που τον υπερβαίνουν.

Είναι κατανοητή η επιθυμία να αναδείξει κανείς τις αποσπασματικές γνώσεις του για το ιστορικό παρελθόν της παράταξής του, αλλά στο εγχείρημα αυτό η σοβαρότητα απουσιάζει παταγωδώς.

bogdanos2

Ο εμπλουτισμός της ρητορικής περί μετασχηματισμού του τρόπου με τον οποίο μια κοινωνία ελληνική ή «δυτική» αντιλαμβάνεται τον εαυτό της «δημογραφικά» και «ως συγκρότηση κοινωνίας», δε φανερώνει απλώς την ίδια σύγχυση που καταγράφηκε προηγουμένως, περί του πώς νοείται η κοινωνία (ως ενεργητικό ή παθητικό συλλογικό υποκείμενο) αλλά, για μία ακόμη φορά, ένα σαφές ρατσιστικό γλωσσικό πλαίσιο που επιστρατεύει την κινδυνολογία περί αλλοίωσης της εθνοφυλετικής και πολιτισμικής ομοιογένειας, ενός κοινωνικού συνόλου που μπορεί να αναγνωστεί ως εθνοφυλετικά και πολιτισμικά ομοιογενές μόνο με τρόπο μεταφυσικό, εγγεγραμμένο στις προκείμενες του αρχεγονισμού που γέννησε ο γερμανικός ιδεαλισμός του 19ου αιώνα.

Σε κάθε περίπτωση, αποσιωπάται ο ομογενοποιητικός, βίαιος και μη, και συστατικός για την έννοια του έθνους, ρόλος του κράτους.

Το σημείο που αφορά στη συγκρότηση της κοινωνίας που τίθεται εν αμφιβόλω, δεν είναι καθαρό, διότι επιδέχεται δύο ερμηνειών:

Είτε α. η κοινωνία ως συγκροτημένη πολιτική κοινότητα που ταυτίζεται μεταφυσικά με την ιστορικά κατασκευασμένη εικόνα του εθνοφυλετικά ομοιογενούς έθνους εκπίπτει από αυτήν της την κατάσταση και μετατρέπεται σε κάτι άλλο, σε μη κοινωνία ενδεχομένως, είτε β. «αλλοιώνεται» και μετατρέπεται σε μη εθνοφυλετικά ομοιογενή.

Και πάλι, η αντίληψη αυτή περί της κοινωνίας, αφενός υπερβαίνει ακόμη και τα όρια του φιλελεύθερου εθνικισμού, όπως αυτός εμφανίστηκε στους αιώνες που προηγήθηκαν και, αφετέρου, ερωτοτροπεί εναγωνίως με μια απελπισμένη ανάγκη σαφούς και «καθαρής» οριοθέτησης των πολιτισμικών χαρακτηριστικών της κοινωνίας, εγχείρημα το οποίο, όπως συνέβη και στην αντίληψη της Γενιάς του ‘30, φθείρεται από την επαφή της κοινωνίας αυτής με τον Άλλο, που σήμερα ταυτίζεται με την ισλαμική Ανατολή.

Η ανησυχία του Μπογδάνου για δημογραφική αλλοίωση των νησιών, αποδεικνύει για μία ακόμη φορά τον βαθιά ρατσιστικό και εθνικιστικό Λόγο που αρθρώνεται γύρω από τις πληθυσμιακές μετακινήσεις και εκφέρεται για να ενεργοποιήσει τα ανάλογα αντανακλαστικά του κοινωνικού σώματος, αποσιωπώντας – πράξη που αποτελεί πάγια τακτική στην εκφορά του κυρίαρχου πολιτικού λόγου – την ενεργό εμπλοκή της υπό «απειλή» κοινωνίας και, δη, του υπό απειλή κράτους, στις στρατιωτικές επεμβάσεις που, ως συνέχεια μιας ιστορικής πορείας άσκησης της δυτικής ηγεμονίας στην Ανατολή και αυτό που ρατσιστικά ονομάστηκε «Τρίτος κόσμος», συνέτειναν στη δημιουργία των μεταναστευτικών και προσφυγικών ρευμάτων.

Το κεντρικό διακύβευμα μετατίθεται  από τη σφαίρα της οικονομίας στο πεδίο μιας εξελισσόμενης σύγκρουσης πολιτισμών, η οποία έχει πλέον μετασχηματιστεί από τα ψυχροπολεμικά συμφραζόμενα που τη γέννησαν, ως προς τον απειλητικό Άλλο, και τη θέση της ΕΣΣΔ και του ανατολικού μπλοκ έχει καταλάβει, ως άλλος ασύμμετρος κίνδυνος, το «μουσουλμανικό φάντασμα», το οποίο αποκτά μία ενοποιημένη μεταφυσική υπόσταση και εστιάζεται, καταγωγικά, στα θέατρα επιχειρήσεων της Μέσης Ανατολής, χωρίς πάντως να συμπεριλαμβάνει περιοχές ενταγμένες στο γεωπολιτικό χάρτη του καπιταλιστικού κέντρου, όπως η Σαουδική Αραβία.

Η εικόνα των ανθρώπων «για τους οποίους δε γνωρίζουμε τίποτα» και οι οποίοι παρουσιάζονται ως κυρίως «νεαρής ηλικίας άνδρες», αποτυπώνει, από τη μία, τη ρατσιστική χροιά του επιχειρήματος αλλά, ταυτόχρονα, και μια αυτάρεσκη πανοπτική διάθεση που θα διευκόλυνε – μπορούμε να είμαστε σίγουροι  ότι το ελληνικό κράτος θα επέχαιρε γι’ αυτό – τον καλύτερο σχεδιασμό της πολιτικής διαχείρισης των σωμάτων:

Την οργάνωση του καταμερισμού της εργασίας αφενός, της «εισαγόμενης» φθηνής εργατικής δύναμης – τουλάχιστον στο μηχανισμό της νόμιμης οικονομίας – και αφετέρου την απόθεση του πλεονασματικού εργατικού δυναμικού σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και καταστήματα κράτησης.

Το δε μανιχαϊκό δίπολο μεταξύ φιλήσυχων οικογενειαρχών και νεαρών ανδρών, το οποίο επισημάνθηκε και προ ημερών, διά στόματος Άρη Πορτοσάλτε, πάλι στον ΣΚΑΙ, είναι επίσης ενδεικτικό ενός εμπεδωμένου ρατσιστικού λόγου, που στοχοποιεί οτιδήποτε δε συνάδει με τις παραδεδομένες αξίες του ελληνικού μικροαστισμού, έστω και στην «ανατολίτικη» εκδοχή τους.

«Να μείνουν στις χώρες τους να πολεμήσουν»

Το επιχείρημα που συχνά αναπαράγεται – όχι πάντα με το ίδιο σθένος αλλά τείνει, παρόλα αυτά, να φυσικοποιηθεί – και αφορά τη μη εμπλοκή των μεταναστών και των προσφύγων στις πολεμικές συρράξεις που διεξάγονται στη χώρα προέλευσής τους, φανερώνει μια μισανθρωπική αντίληψη (με επιφυλάξεις που δεν είναι σίγουρο ότι πρέπει να ληφθούν), που μπορεί  να αναχθεί σε μια λογιστική προσθαφαίρεση εναπομεινάντων που ίσως, εν τέλει, μεταναστεύσουν, αφού φυσικά πολεμήσουν.

Επιπλέον, με βεβαιότητα μπορεί να ειπωθεί ότι επιχειρεί να σχετικοποιήσει το ηθικό κύρος που άνθρωποι, προερχόμενοι από χώρες εμπλεκόμενες σε πόλεμο, απολαμβάνουν τυπικά στο διεθνές αστικό νομικό περιβάλλον.

Το επιχείρημα αυτό φανερώνει, όμως, ακόμα, τη φαιδρότητα της συντηρητικής παράταξης, όπως αυτή εκφράζεται μεταπολιτευτικά, δεδομένης της φυγής των ηγετικών στελεχών της προπολεμικής αστικής πολιτικής ελίτ – κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής στην Ελλάδα – στο Κάιρο, απ’ όπου διηύθυναν την εμπέδωση της πρωτοκαθεδρίας της εθνικής ταυτότητας έναντι της ταξικής, αυτού δηλαδή που στα εθνικιστικά συμφραζόμενα, που από κοινού μοιράζονται η Δεξιά και η Αριστερά, κομμουνιστική ή μη, ονομάζεται Αντίσταση.

Δεν είναι εύκολο, επίσης, να αντιληφθεί κανείς καθαρά με ποιο τρόπο θα μπορούσαν οι άνθρωποι αυτοί να συμβάλλουν στην «επανοικοδόμηση των πατρίδων τους», αφού συνήθως το ευγενές αυτό εγχείρημα αναλαμβάνεται από κατασκευαστικές εταιρείες του καπιταλιστικού κέντρου. Αυτή είναι, άλλωστε, μία από τις πτυχές της αναδιάρθρωσης της καπιταλιστικής οικονομίας, μέσω της πολεμικής σύρραξης.

Το επιχείρημα σε σχέση με τις συνθήκες που επικρατούν στα κέντρα κράτησης έχει δύο διαστάσεις: η πρώτη διάσταση είναι η αυτάρεσκη αυτοεπαίνεση του ελληνικού κράτους για την κατάσταση εξαίρεσης που έχει δημιουργήσει, διαχειριζόμενο τους πληθυσμούς αυτούς· η δεύτερη διάσταση είναι η θεμελιώδης, αλλά μέχρι στιγμής παντελώς ατεκμηρίωτη, υπόθεση ότι η ενημέρωση για τις συνθήκες διαβίωσης είναι δεδομένη, τη στιγμή που κάποιος επιχειρεί να μετακινηθεί προς την Ελλάδα, γεγονός που καθιστά, αναπόφευκτα, απονομιμοποιημένη οποιαδήποτε απόπειρα αντίστασης του, υπό κατάσταση εξαίρεσης, πληθυσμού, στις δομές εγκλεισμού που έχει οργανώσει το  ελληνικό κράτος.

Ο χαρακτηρισμός ως «θερμοκέφαλων» των φορέων της πρότασης για πυροβολισμούς εναντίον ανθρώπων στα σύνορα, αναδεικνύει ότι στη διαχείριση των σωμάτων η διάσταση είναι, εν προκειμένω, διάσταση βαθμού. Σε αυτό το πλαίσιο η πρόταση περί πυροβολισμού δεν είναι μία πρόταση που διαφεύγει των ορίων του νοητού, αλλά τοποθετείται στα άκρα του. Με τον ίδιο τρόπο που, για τον εθνάρχη Καραμανλή, οι συνταγματάρχες της χούντας ήταν «άφρονες».

Σταυροφορία υπέρ πίστεως και πατρίδος

Το ανάθεμα εναντίον της πολιτισμικής αφομοίωσης των πληθυσμών, αφορά στην αφομοίωση των μεταναστών υπό την ηγεμονική πολιτισμική ομάδα των Ελλήνων ορθοδόξων – ούτε καν, δηλαδή, στη συνύπαρξη – που θα μετατρέψει την Ελλάδα σε μια «multi cultι κατάσταση» και αποδεικνύει με τον πλέον ξεκάθαρο τρόπο ότι, παρότι στην εκφορά του λόγου και στις παρατηρήσεις που έγιναν προηγουμένως, ο κύριος Άλλος είναι η Ανατολή, παραμένει εν τούτοις, μια διάσταση αντινομικής συνύπαρξης της «ελληνικότητας» με το δυτικό, στο οποίο αυτή εγγράφεται, προταγματικά.

Τέλος, και στο πλαίσιο των όσων έχουν μέχρι στιγμής σημειωθεί, η εμμονική, τις τελευταίες μέρες, χρήση της λέξης «εισβολείς» (και «λαθροεισβολείς», βεβαίως – βλ. δηλώσεις Άδωνι Γεωργιάδη), προκειμένου να περιγραφεί η μετακίνηση πληθυσμών προς το ελληνικό κράτος, αναδεικνύει δύο απολύτως αλληλένδετα, στη συντηρητική σκέψη, ζητήματα: αφενός την αντίληψη των μαζών που έρχονται για να αλλοιώσουν τις αξίες, το αίμα, τα ήθη, το πολιτισμικό φορτίο και την κοινωνική οργάνωση της ελληνικής κοινωνίας και, αφετέρου, την επιστράτευση μίας εμφυλιοπολεμικής ρητορικής ιδιαίτερα δημοφιλούς και κατά τις μετεμφυλιακές, έως το 1967, δεκαετίες.

bogdanos3

Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η επιστράτευση του λεξιλογίου της εθνικοφροσύνης μεταθέτει τον κίνδυνο από το Βορρά στην Ανατολή, ενώ οι Σλάβοι κομμουνιστές – των οποίων η ανθρώπινη υπόσταση αμφισβητήθηκε και η φθοροποιός τους, για τις αξίες της ελλληνικής κοινωνίας, δράση αναδείχθηκε – έχουν αντικατασταθεί από τους πρόσφυγες και μετανάστες της ισλαμικής Ανατολής.

Στο ίδιο επίπεδο, η Ελλάδα, αντιλαμβανόμενη ως εγγεγραμμένη σε ένα διεθνή χώρο κοινών αξιών και συμμαχιών, επικαλείται, για μία ακόμη φορά, την ιδιαίτερη γεωστρατηγική της θέση αλλά και την «πολιτισμική της κληρονομιά», προκειμένου να ενεργοποιήσει τα αντανακλαστικά της Δύσης (σε σχέση, εδώ, με τη διαχείριση των πληθυσμών) και, ταυτόχρονα, να ταυτιστεί με αυτήν αξιακά.

Επιλογικό σχόλιο:

Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος είναι φιλελεύθερος και δημοκράτης μα, πάνω απ’ όλα, ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος είναι – και το δηλώνει και φωναχτά – «Νεοδημοκράτης αντικομμουνιστής».

Εσείς; Μήπως είστε κι εσείς αντικομμουνιστές και δεν το ξέρατε;

Υ.Γ. Η αλήθεια είναι ότι η λογοδιάρροια του Κωνσταντίνου Μπογδάνου είναι τέτοια που η επικαιρότητα που δημιουργεί υπερβαίνει τη δυνατότητά μας να τον προλάβουμε και να σχολιάσουμε τα παράγωγα της διανοητικής του υπερδιέγερσης. Μόλις χθες, πάντως, σε νέα τοποθέτησή του στους Αταίριαστους του ΣΚΑΙ, όπου μας έφερε σε επαφή με τον «νεολογισμό» του ιδίου περί «διακριτικής απώθησης» στα θαλάσσια σύνορα και αφού ευλόγησε, ξανά, τα γένια της Frontex, δήλωσε για το θέμα:

«Υπάρχει και μία πολιτισμική διάσταση του όλου πράγματος. Δεν είμαστε ρατσιστές, δεν είμαστε ξενόφοβοι, δεν έχουμε να κάνουμε με αδελφούς βαλκανικούς πληθυσμούς από υπόβαθρα τα οποία είναι συμβατά μ’ εμάς» [The Orthodox Brothers!], για να καταλήξει «εδώ έχουμε να κάνουμε με τον ευρωπαϊκό τρόπο ζωής», ο οποίος «βεβαίως απειλείται».

Απολαύστε το.

Γράφει η Ν9 | Για το #IFI

Cover photo: Mr. Fish | Truthdig

© I for Interview team

Σε περίπτωση που επιλέξατε να αναδημοσιεύσετε κάποιο κείμενό μας στο δικό σας site, σας ευχαριστούμε ιδιαίτερα εκ των προτέρων για την προτίμηση! Ωστόσο,  να σας υπενθυμίσουμε το πόσο ευχάριστο και δίκαιο είναι να ακολουθούνται οι δεοντολογικοί κανόνες που ορίζουν τη σωστή και λειτουργική αναφορά στην αρχική  πηγή ( δλδ. αναγραφή πλήρους ονόματος του site μας και ενεργό link που ανακατευθύνει στο πρωτότυπο άρθρο). Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίζετε τον κόπο και τη δουλειά μας και σας ευχαριστούμε διπλά!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Φρέσκα άρθρα στο Ημερολόγιο Καταστρώματος

Στην Κορυφή