fbpx

Όσα μάθαμε ψάχνοντας για εργασία

LGBT+ pride

Ας μιλήσουμε για τους χορηγούς του Pride

στo Ημερολόγιο Καταστρώματος

Θέλω να λαμβάνω τα νέα άρθρα του IforINTERVIEW με e-mail.

Στείλε μας την ιστορία σου
Γράφει ο “Thodoris Roumanis” | Στο #Ημερολόγιο_καταστρώματος του #IFI

Το Athens Pride 2019 θα γίνει το Σάββατο 08/06 και αναμένεται για άλλη μια χρονιά πολυπληθές.

Και πώς αλλιώς θα γινόταν, όταν υπάρχουν εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών μόνο στην Αθήνα, που ακόμα στερούνται βασικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων και είναι αποδέκτες διακρίσεων, κοροϊδίας, χλευασμού και κατάφορης βίας σε βάρος τους συστηματικά, στην καθημερινότητα τους, στο ίδιο τους το σπίτι, στις σχολές και στις δουλειές τους.

Ενώ όμως τα αιτήματα των ανθρώπων που παίρνουν μέρος είναι πέρα για πέρα δίκαια και αναγκαία, στο Pride δεν υπάρχουν μόνο διαδηλωτές. Για την ακρίβεια οι διαδηλωτές αρκετές φορές μπαίνουν σε δεύτερο πλάνο. Και αυτό διότι το Pride παγκοσμίως και βεβαίως και στην Αθήνα έχει μετεξελιχθεί, από τον θεσμό που κάποτε μιλούσε για ανθρώπινα, αστικά, εργατικά δικαιώματα, σε ένα παρτάκι όπου απλά “γιορτάζεται” η διαφορετικότητα, χωρίς όμως τα στοιχεία αγώνα που είναι απαραίτητα ώστε να εδραιωθεί κ πρακτικά ένα πλαίσιο αποδοχής των LGBT+ ανθρώπων.

athens pride 2018

Σε αυτό το παρτάκι λοιπόν, κεντρική σκηνή και βήμα μεταξύ άλλων παίρνουν επιφανείς πολιτικοί, ΜΚΟ και πολυεθνικές εταιρίες. Πολλά μπορούν να ειπωθούν για την υποκρισία όλων αυτών, αλλά για να μην κουράσουμε, θα αναφερθούμε κυρίως επιγραμματικά στην ίσως λιγότερο ξεκάθαρη, μα παράλληλα σημαντικότερη κατηγορία, που είναι οι μεγάλες (πολυεθνικές) εταιρίες. Πληρώνοντας ένα αντίτιμο, πλασάρονται ως «χορηγοί» του Pride, ευεργέτες που προσφέρουν την στήριξη τους σε αυτή την κοινωνική ομάδα ανθρώπων που διεκδικεί τόσα δικαιώματα.

Τα κέρδη τους προφανή:

Προβολή, δημοσιότητα, προσέλκυση νέων πελατών. Μπορούμε να τα συνοψίσουμε λέγοντας πώς δημιουργούν ένα “θετικό” πρόσωπο στους ανθρώπους. Πόσο θετικό μπορεί όμως να είναι αυτό το πρόσωπο, όταν την ίδια στιγμή που υποτίθεται ότι στηρίζουν διεκδικήσεις εδώ, είναι φορείς αδικίας, διακρίσεων, βίας και καταστροφής στην καθημερινότητα τους; Σαν χτυπητό παράδειγμα, στο φετινό Pride, ένας από τους μεγαλύτερους χορηγούς είναι η H&M. Τεράστια πολυεθνική εταιρία, με δισεκατομμύρια ευρώ τζίρο κάθε έτος.

Και σαν καλή φιλελεύθερη καπιταλιστική επιχείρηση, στηρίζει δυναμικά το Pride, ενώ στα καταστήματα της παγκοσμίως οι υπάλληλοι δουλεύουν εξαντλητικές ώρες για τον βασικό μισθό, και βέβαια στα εργοστάσια της σε αναπτυσσόμενες χώρες οι εργάτες δουλεύουν για ψίχουλα, χωρίς βασικά δικαιώματα όπως συλλογική σύμβαση ή ακόμα και το δικαίωμα για παράπονα, ενώ δέχονται συχνά κακοποίηση που μπορεί να ξεπερνά το λεκτικό στάδιο.

Σαν κερασάκι, το 2016 δημοσιεύθηκαν ρεπορτάζ για 14χρονα παιδιά-εργάτες στην Myanmar που δούλευαν πάνω από 12 ώρες την ημέρα στα εργοστάσια της.

Βέβαια δεν πρέπει να μένουμε μόνο στους επίσημους χορηγούς (οι οποίοι είναι πολλοί και με πάμπολλα σκάνδαλα, άλλοι εργασιακής φύσης με καταγγελίες για σεξουαλικές παρενοχλήσεις που «καταπνίγονται», υπερβολικές ώρες σε συνδυασμό με χαμηλότατους μισθούς ή παιδική εργασία, και άλλοι οικονομικής φύσης ή πολιτικής φύσης, διαφθορά, φοροδιαφυγή ή χρηματισμό πολιτικών).

Αξίζει να σταθούμε και στο μεγάλο πλήθος εταιριών που μπορεί να μην είναι επίσημοι χορηγοί του Pride, αλλά παραλλάσσοντας το σήμα τους με την προσθήκη του ουράνιου τόξου και με μερικά εύστοχα tweets ή Facebook/Instagram posts δηλώνουν την αμέριστη στήριξη τους στο LGBT+ κίνημα και τις διεκδικήσεις του, ενώ οι πολιτικές τους φανερώνουν μία κατάφορη περιφρόνηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις όποιες διεκδικήσεις του εργατικού κινήματος.

Και επειδή οι λέξεις καμιά φορά είναι φτωχές, αυτό το tweet μπορεί να δώσει πραγματικά το ζουμί της παραπάνω πρότασης:

Εν κατακλείδι, το Pride είναι ένας αναγκαίος θεσμός και μέσο πάλης για ένα γκρουπ ανθρώπων που ακόμα αντιμετωπίζονται (στην χώρα μας και σε πολλές χώρες παγκοσμίως) σαν πολίτες Β’ κατηγορίας.

Η μορφή όμως που έχει το parade της Αθήνας, με μεγάλες επιχειρήσεις κλπ, το μόνο που πετυχαίνει είναι να δημιουργεί “θόρυβο”, και όχι κάτι πιο χειροπιαστό. Χρήσιμος ο θόρυβος και η προβολή, χρησιμότερες οι στοχευμένες διεκδικήσεις.

Σε αυτό το πνεύμα, προσωπική άποψη του γραφόντος είναι πως αυτά που απαιτούνται, θα κερδίζονταν αν όλη η εκδήλωση γινόταν σαν το αυτοοργανωμένο Pride της Θεσσαλονίκης (που έκλεισε φέτος 3 χρόνια), και όχι σαν το φιλοκαπιταλιστικό, απολιτίκ παρτάκι της Αθήνας.

Γράφει ο “Thodoris Roumanis” | Στο #Ημερολόγιο_καταστρώματος του #IFI

© I for Interview team

Σε περίπτωση που επιλέξατε να αναδημοσιεύσετε κάποιο κείμενό μας στο δικό σας site, σας ευχαριστούμε ιδιαίτερα εκ των προτέρων για την προτίμηση! Ωστόσο,  να σας υπενθυμίσουμε το πόσο ευχάριστο και δίκαιο είναι να ακολουθούνται οι δεοντολογικοί κανόνες που ορίζουν τη σωστή και λειτουργική αναφορά στην αρχική  πηγή ( δλδ. αναγραφή πλήρους ονόματος του site μας και ενεργό link που ανακατευθύνει στο πρωτότυπο άρθρο). Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίζετε τον κόπο και τη δουλειά μας και σας ευχαριστούμε διπλά!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

*

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Φρέσκα άρθρα στο Ημερολόγιο Καταστρώματος

Στην Κορυφή