Όσα μάθαμε ψάχνοντας για εργασία

λογοτεχνία

Στη γυάλινη πόλη

στo Mind Opener

Στη γυάλινη πόλη το φως διαθλάται μέχρι να πάρει το σχήμα που η πόλη επιθυμεί. Το σχήμα του φωτός είναι το σχήμα της πόλης. Εδώ η όραση είναι σχήμα και το να περπατάς είναι το ίδιο με το να αγναντεύεις. Εδώ πέφτεις κάθε φορά που κλείνεις τα μάτια σου. Η αρχιτεκτονική είναι μια ρευστή υπόθεση.…

Διαβάστε περισσότερα

Πώς νιώθουμε παράφορα, πως ζούμε έτσι αδιάφορα

στo Χαρτοφύλακας

Η ζωή είναι ένα εκκρεμές που κινείται μπρος και πίσω από τον πόνο στη βαρεμάρα. Α. Σοπενχάουερ Το κενό υπάρχει όσο δεν πέφτεις μέσα του. Οδυσσέας Ελύτης Δε θέλω να πικραίνεσαι τις Κυριακές τα βράδια, χωρίς αυτή τη σκοτεινιά τα χρόνια μένουν άδεια «Το γράμμα», Σωκράτης Μάλαμας   Ξενυχτούσα στο σπίτι ενός φίλου στη Νέα…

Διαβάστε περισσότερα

Αχ αμάν αμάν και συρτάκι αμέ | Στρατής Τσίρκας

στo Workerland

«Μας θέλουν γκαρσόνια, ταβερνιάρηδες, μαστροπούς, βαρκάρηδες, επιβήτορες, καμπαρετζούδες, μπουζουξήδες, χασισέμπορους, αχ αμάν αμάν και συρτάκι αμέ και Ζόρμπα δη Γκρηκ κι αυτοί ν’αρμέγουν τον τόπο το κρασί, το λάδι, τα πορτοκάλια, τις ντομάτες, τα ροδάκινα, το βαμπάκι, τα μάρμαρα, το βωξίτη, το λιγνίτη, τα μεταλλεύματα και τον ιδρώτα του κόσμου.» «Κοίτα που καταντήσαμε κάθε πολιτικός…

Διαβάστε περισσότερα

Το υπόγειο | Ντοστογιέφσκι

στo Χαρτοφύλακας

Όλοι έχουμε ξεσυνηθίσει σε τέτοιο βαθμό τη ζωή, που σε μερικές στιγμές αισθανόμαστε κάποια αηδία για την πραγματική ζωή και για τούτο την αποστρεφόμαστε όταν μας τη θυμίζουν. Καταντήσαμε να θεωρούμε την πραγματική ζωή σαν αγγαρεία, σχεδόν σαν ένα επάγγελμα, και όλοι μέσα μας είμαστε της γνώμης ότι είναι προτιμότερο να ζει κανείς τη ζωή…

Διαβάστε περισσότερα

Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους | Μενέλαος Λουντέμης

στo Lunch break/Χαρτοφύλακας

Ο Μενέλαος Λουντέμης σε ένα απόσπασμα από το έργο του “Τότε που κυνηγούσα τους ανέμους” υμνεί την αγάπη με τον καλύτερο τρόπο που έχουμε δει…

Διαβάστε περισσότερα

Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου | Φ. Ντοστογιέφσκι

στo Χαρτοφύλακας

Είμαι γελοίος άνθρωπος. Τώρα με λένε τρελό. Αυτός θα ήταν ανώτερος τίτλος, αν δεν έπαυα να είμαι γελοίος για τους ανθρώπους. Μα τώρα πια δεν θυμώνω, γιατί όλοι είναι αρκετά «ευγενικοί μαζί μου, και όταν με κοροϊδεύουν, είναι, θάλεγες, ακόμα πιο ευγενικοί. Ευχαρίστως θα γελούσα μαζί τους, όχι τόσο με τον εαυτό μου, όσο για…

Διαβάστε περισσότερα

Στην Κορυφή