Όσα μάθαμε ψάχνοντας για εργασία

Περί αριστείας και υποκρισίας

στo Workerland

Βιωματικό περί αριστείας και υποκρισίας (με αφορμή και το γνωστό συμβάν της επικαιρότητας).

Από το FB προφίλ : Giorgos Germanos

Από μικρός τυγχάνει να άνηκα στους «άριστους» όσον αφορά τις μαθησιακές μου επιδόσεις (αν και ποτέ δεν μου άρεσε αυτός ο χαρακτηρισμός).
Σημαιοφόρος στο δημοτικό, απουσιολόγος (πρώτος ή δεύτερος σε γυμνάσιο και λύκειο). Το proficiency το πήρα στην τρίτη γυμνασίου. Έδωσα πρώτη δέσμη στην πανελλήνιες και δήλωσα κατά σειρά τμήμα Ηλεκτρολόγων μηχανικών και μηχανικών Η/Υ στο ΕΜΠ, Ικάρων (Μηχανικός αεροσκαφών), Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και Σχολή Ευελπίδων. Τις στρατιωτικές σχολές τις δήλωσα (παρόλο που δεν υπήρχε στρατιωτικός στην οικογένεια μου) αφενός γιατί μεγάλωσα σε δεξιών καταβολών οικογένεια (αν και μη κομματοποιημένη) και έβλεπα ρομαντικά αυτή την προοπτική και αφετέρου για την επαγγελματική αποκατάσταση (γιατί ως γόνος πολύτεκνης μικροαστικής οικογένειας, που δεν είχε πάρε-δώσε με το πελατειακό σύστημα, είχα το άγχος της επιβίωσης πολύ πριν εμφανιστούν τα μνημόνια).
Τελικά πέρασα και τελείωσα την Ευελπίδων. Δεν βίωσα λοιπόν και τα πιο ξέγνοιαστα και ανέμελα φοιτητικά χρόνια. Είναι ιδιαίτερα σκληρές αυτές οι σχολές. Όμως αποφοίτησα στα 22 μου ως «περήφανος αξιωματικός πεζικού» και ήδη οικονομικά ανεξάρτητος. Ήμουν πολύ χαρούμενος που από τα 22 μου δεν επιβάρυνα οικονομικά πλέον την οικογένεια μου.

Πολύ γρήγορα όμως, ενώ μέχρι τότε ήμουν αποκομμένος από τον κόσμο, γνώρισα την ελληνική πραγματικότητα. Ο στρατός κατά την εμπειρία μου είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας, όπου όμως οι παθογένειες της μεγενθύνονται, λόγω των ιδιαίτερων συνθηκών. Πολύ γρήγορα κατάλαβα τι σημαίνει πελατειακό σύστημα. Οι περισσότεροι εκ των συνάδελφων μου που ήταν παιδιά στρατιωτικών (υπήρχαν βέβαια και εξαιρέσεις), αλλά και όσοι φυσικά είχαν κομματικές άκρες, δεν έπαιζαν επί ίσοις όροις, με τους υπόλοιπους. Και αν αυτό στο υπόλοιπο δημόσιο σήμαινε ότι εσύ θα τραβάς ζόρια σε ένα γκισέ στο Περιστέρι, ενώ κάποιος ημέτερος θα είναι αραχτός σε κάποια διοικητική διεύθυνση ή υπουργείο, στο πεζικό σήμαινε ότι εσύ θα βουλώνεις μια ζωή τρύπες στο κάθε ακριτικό χωριό του Έβρου ή των νήσων του Βορείου Αιγαίου και ότι θα είναι θαύμα αν καταφέρεις να έχεις μια λειτουργική οικογένεια. Εγώ υπηρέτησα Μανταμάδος Λέσβου, η εσωτερική μου μετάθεση (αν και πειραιώτης) ήταν στα Μέγαρα 40 χιλιόμετρα από το σπίτι μου και θα ακολουθούσε Έβρος τέρμα σύνορα, ενώ ο ημέτερος μπορεί να πήγαινε μια βόλτα από Κω (πρωτεύουσα) ή Αλεξανδρούπολη και να ρίζωνε μετά στο ΓΕΕΘΑ για αρκετά χρόνια.

Κάποιοι έπρεπε να βουλώνουν τις τρύπες για να περνάνε κάποιοι άλλοι καλά και στο τέλος να γίνονται οι δεύτεροι και στρατηγοί. Μάλιστα οι ημέτεροι είχαν συνηθίσει να χρησιμοποιούν τις άκρες τους ακόμα και για ψύλλου πήδημα με αποτέλεσμα να είναι συνεχώς φρέσκια η αίσθηση της αναξιοκρατίας.

Τελικά για οικογενειακούς, ιδεολογικούς (γιατί στο μεταξύ είχα διαμορφώσει και πολιτική συνείδηση) αλλά και άλλους λόγους, έβαλα στόχο να αποχωρήσω από το στράτευμα. Έδωσα ΑΣΕΠ στο δημόσιο, είχα τα μόρια (εξαιτίας και της «αριστείας») και το πέτυχα. Αμείβομαι πλέον αρκετά χειρότερα, εξαιτίας αυτής της επιλογής, αλλά τουλάχιστον είμαι κοντά στην οικογένεια μου.
Κάποιοι στο στρατό έχασαν έτσι ένα κορόιδο να βουλώνει τρύπες για πάρτη τους και το βρήκαν κάποιοι άλλοι στο δημόσιο (ή τουλάχιστον έτσι νόμιζαν).

Το ενδιαφέρον είναι ότι όσοι τρώγανε παρέα μαζί μου τα λούκια στον στρατό ως μη εγγεγραμμένα μέλη στο πελατειακό σύστημα, όλοι χάρηκαν για την επιλογή μου και μου ευχήθηκαν ότι καλύτερο.
Από την άλλη βρέθηκαν κάποιοι (που τυγχάνει να άνηκαν στους ημέτερους) να βγάλουν χολή επί προσωπικού απέναντι μου. Ίσως γιατί κατάλαβαν ότι έχασαν ένα κορόιδο, ίσως από ζηλοφθονία, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος…

Αυτά λοιπόν που μου έμειναν από τα προσωπικά μου βιώματα είναι τα εξής:

-Η «αριστεία» σε αυτό τον τόπο (αλλά και γενικότερα σε αυτό το απάνθρωπο σύστημα) κατά βάση θα σου επιτρέψει απλά να επιβιώσεις (και αυτό ακόμη δεν είναι δεδομένο καθώς χρειάζεται και τύχη) και τίποτα περισσότερο. Θα σου προσφέρει δηλαδή αυτό που θα έπρεπε να απολαμβάνουν ΟΛΟΙ. Οπότε είναι αφελής όποιος είναι υπέρμαχος της, αντί να αγωνίζεται ώστε να απολαμβάνουν ΟΛΟΙ τα αυτονόητα.

-Το σύστημα προάγει την αριστεία για 2 λόγους. Αφενός επειδή άριστοι δεν μπορεί να είναι όλοι, αλλά ελάχιστοι, οπότε εξυπηρετεί να προβάλονται τα αποτελέσματα της στυγνής εκμετάλλευσης της κοινωνίας ως αποτελέσματα προσωπικής αποτυχίας, αλλά και γιατί θέλουν να προβάλλουν ένα πλασματικό τυράκι στα κορόιδα. Σου προάγει το «γίνε άριστος για να διαπρεύσεις» ενώ αυτό είναι παραμύθι. Άριστοι και μη, είμαστε απλά αναλώσιμα γρανάζια στις μηχανές του συστήματος.

-Οι λίγοι ημέτεροι (που μπορούν ακόμα να ψιλοβολευτούν στις πλάτες άλλων), αλλά και αρκετοί άλλοι που νομίζουν ότι μπορούν να βολευτούν, είναι οι πρώτοι που αναπαράγουν το παραμύθι της αριστείας (με την οποία συνήθως δεν έχουν καμία σχέση), γιατί τους εξυπηρετεί προσωπικά ή νομίζουν ότι τους εξυπηρετεί. Είναι τα πιο πρόθυμα και προκλητικά παπαγαλάκια.

-Φυσικά αυτοί που πραγματικά εξυπηρετούνται από όλα αυτά (γιατί και οι ημέτεροι θα το φάνε στο τέλος το κεφάλι τους) είναι τα μεγάλα συμφέροντα.

Τα παραμύθια είναι όμορφα αρκεί να τα αντιμετωπίζεις ως έχουν. Ως παραμύθια. Αν τα αναγνωρίζεις ως πραγματικότητα δεν πρόκειται να φτάσεις ποτέ στο «έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα».

 

Από το FB προφίλ : Giorgos Germanos

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Φρέσκα άρθρα στο Workerland

Στην Κορυφή