Όσα μάθαμε ψάχνοντας για εργασία

Αόρατοι

στo Mind Opener

Ο αγώνας γύρω απ’ την διάρκεια της εργάσιμης ημέρας διαβάζουμε είναι κεντρικός στην μαρξιστική ανάλυση. Στο κεφάλαιο 10 του “Κεφάλαιου”, στον 1ο τόμο, ο Μαρξ κάνει μια χρονολόγηση των διάφορων τρόπων που χρησιμοποίησαν οι καπιταλιστές και τα κράτη για να επεκτείνουν τον ημερήσιο χρόνο εργασίας όσο περισσότερο ήταν δυνατόν, απ’ τα μέσα του 14ου αιώνα μέχρι τα μέσα του 19ου. Η αιτία ήταν απλή: όσο περισσότερες ώρες ήταν η εργάσιμη ημέρα, τόσο περισσότερο μπορούσαν να εκμεταλλεύονται τους εργάτες. Επειδή, μετά την πληρωμή ενός μισθού επιβίωσης, όλη η εργασία που γινόταν στη διάρκεια της υπόλοιπης ημέρας ήταν υπεραξία για τους εργοδότες.

Στον 19ο αιώνα, η παγκόσμια εργατική τάξη ενώθηκε γύρω απ’ την απαίτηση για λιγότερες ώρες δουλειάς. Καθώς ήταν αναγκασμένοι να δουλεύουν 16 ώρες την ημέρα, οι εργάτες πολέμησαν πρώτα για το 12ωρο, ύστερα για το 10ωρο και στο τέλος για το 8ωρο. Η Πρωτομαγιά κατάγεται απ’ την διεθνή εργατική εκστρατεία για την εργάσιμη ημέρα των 8 ωρών.

Ας πηδήσουμε στο τώρα. Πολλοί εργάτες εξακολουθούν να δουλεύουν υπερβολικά πολλές ώρες, μακρυά καθημερινά και εβδομαδιαία ωράρια, και εκβιασμένες υπερωρίες. Ταυτόχρονα, ένας εξίσου μεγάλος αριθμός εργατών βρίσκεται μπροστά στο αντίθετο: ελάχιστες ώρες εργασίας και αλλοπρόσαλλες αλλαγές στα ωράριά τους, που διαφοροποιούνται μέρα την ημέρα και βρομάδα τη βδομάδα.

Είχαμε πει από καιρό ότι το ελληνικό ζήτημα απασχολεί και τη Λατινική Αμερική πάρα πολύ. Ποτέ η Ελλάδα δεν ακούστηκε τόσο πολύ στην περιοχή όσο τώρα, με τρόπο πικρό που φέρνει αναγκαστικά ή μη εικόνες από το κοντινό παρελθόν, από το οποίο πολλές χώρες της περιοχής δεν έχουν ακόμη βγει. Οι όλοι συσχετισμοί είναι ανατριχιαστικά ίδιοι, παρά το γεγονός ότι τα χαρακτηριστικά είναι και ήταν σε πολλές περιπτώσεις διαφορετικά. Τόσο ίδιοι που γεμίζουν υποψίες.

Έχω μια υποψία ότι θα καταλήξουμε χειρότερα από την Αργεντινή του 2000-2002 που πούλαγε τα αεροπλάνα της εικονικά για μερικά δολάρια…

Έχω μια υποψία ότι η κατατρομοκράτηση του κόσμου με νούμερα και αριθμούς που πάντοτε πλασάρονται έτσι ώστε να ταιριάζουν με τον εκβιασμό, μοιάζει πολύ με την κρίση («χρέους») του Μεξικού το 1982 και την κρίση («υπερπληθωρισμού και χρέους») της Βολιβίας το 1985.

Έχω μια υποψία ότι η τρομοκρατία της «εφιαλτικής» δραχμής μοιάζει πολύ με την αντίστοιχη τρομοκρατία της αποδολαριοποίησης στο Εκουαδόρ και την Αργεντινή την προηγούμενη δεκαετία.

Έχω την υποψία ότι όπως σε όλες τις λατινοαμερικάνικες κρίσεις της προηγούμενης τριακονταετίας, το βασικό εργαλείο για την δημιουργία και διαχείριση τέτοιων κρίσεων αρχίζει και τελειώνει στα μεγάλα Μ.Μ.Ε.

Έχω μια υποψία ότι οι εταίρες (χώρες) ήθελαν κάποιον που «να μιλά ελληνικά αλλά να μισεί την Ελλάδα». Στην Βολιβία είχαν βρει ακριβώς τον άνθρωπο που μίλαγε με δυσκολία ισπανικά αλλά μισούσε την χώρα του. Gonzalo Sánchez de Lozada (“Goni” με λένε και τα παιδάκια κλαίνε). Οι κακές γλώσσες λένε ότι στην Ελλάδα τον βρήκαν στο πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, αλλά αυτός στάθηκε κατώτερος των περιστάσεων.

‘Εχω μια υποψία ότι έχουν γίνει πράγματα που δεν θα τα μάθουμε παρά μόνο μετά από πολύ καιρό. Στην Βολιβία, ο κόσμος έμαθε μετά από χρόνια ότι το σχέδιο διάλυσης της χώρας εκπονήθηκε από καμιά δεκαριά νοματαίους στο σπίτι του Goni. Στην Αργεντινή έμαθαν μετά από χρόνια ότι υπεύθυνος για μία σειρά αντίστοιχων μέτρων εν καιρώ «δημοκρατίας» ήταν αποκλειστικά ο “πολύς” Domingo Cavallo, το παιδί θαύμα της φριντμανικής σχολής και επικεφαλής της Κεντρικής Τράπεζας της χώρας τον καιρό της χούντας.

Μιας και είπα Cavallo έχω μια υποψία ότι η πλειοψηφία θα παραμείνει άβουλη μέχρι να επιβληθεί και εδώ περιορισμός στις τραπεζικές συναλλαγές. Όπως τότε.

Έχω μια υποψία ότι η ενδοτικότητα της Ελλάδας απέναντι στο Δ.Ν.Τ. (και όλους τους αποπάνω γενικώς) ξεπερνά κατά πολύ την αντίστοιχη της Γουατεμάλας. Έχω μια υποψία πως η συντριπτική πλειοψηφία του πολιτικού και ακαδημαϊκού κόσμου είναι σπουδαγμένη στα ίδια νεοφιλελεύθερα καπηλειά που ήταν όλοι οι οικονομολόγοι και πολιτικοί στην Βραζιλία του ’64, την Ουρουγουάη και την Χιλή του ’73, την Αργεντινή του ’76, το Μεξικό του ’82, την Βολιβία του ’85, το Μεξικό του ’95, την Βραζιλία του ’98, και την Ουρουγουάη, την Αργεντινή και το Εκουαδόρ της περασμένης δεκαετίας (επιγραμματική αναφορά των κρίσεων).  Τα καπηλειά αυτά μαθαίνουν τον κόσμο να θεωρεί σωστό κάτι επειδή το πιστεύει πολύ κι όχι επειδή μπορεί να το αποδείξει.

Έχω την υποψία ότι ο εκβιασμός που εκπορεύεται από τα Μ.Μ.Ε (και όχι τόσο από την καταστολή) είναι τόσο μεγάλος που έχει παρασύρει μεγάλο μέρος του ούτως ή άλλως απολίτικου πληθυσμού στην ηττοπάθεια και την στωικότητα.

Έχω μια υποψία ότι αυτός ο απολίτικος πληθυσμός έχει πέσει θύμα διαφόρων κωλοφυλλάδων της Βόρειας Ευρώπης (π.χ η Bild, το «εγχειρίδιο των αναλφάβητων» που έλεγε κι ο νονός μου ο Luis Sepulveda), όπως είχαν πέσει οι Αργεντίνοι το 2000-2002. Ήταν το ίδιο τεμπέληδες, χαραμοφάηδες, μη-ανταγωνιστικοί. Τρώει τόσο αμάσητο το χόρτο που το έχει πιστέψει!

Έχω μια υποψία ότι τελικά δεν είναι να αναρωτιέσαι «πόσο εύκολα κατρακύλησαν» οι Λατινοαμερικάνικες χώρες σε τέτοιες φτιαχτές κρίσεις.
Και άλλη μία, ότι δεν πρέπει, τουλάχιστον στην Ελλάδα να ξαναμιλήσουμε για κράτη-μπανανίες, εννοώντας συνήθως κάποια κεντροαμερικάνα μικρούλα.

Και άλλες τόσες, που αν τις αναφέρω μία-μία δεν θα τελειώσει ποτέ αυτό το ποστ.

Έχω μια υποψία ότι όλες αυτές οι υποψίες επιβεβαιώθηκαν με την δήλωση ενός Βραζιλιάνου ρεπόρτερ έξω από το ελληνικό προεδρικό μέγαρο πριν από καιρό. Τον ρώτησαν από ελληνικό μέσο γιατί έφτασε ως εδώ και απάντησε ότι «αυτά είχαν συμβεί σε εμάς πριν 20 και 30 χρόνια».

Και  ήταν μία από τις επιβεβαιώσεις που δεν γουστάρεις καθόλου…

Πηγή, caminodeifuego.wordpress.com

Πρωτομαγιά του 1936, στη Ν.Υόρκη. Η τάξη μας είχε ακόμα την “σοφία” να απαιτεί μείωση του χρόνου εργασίας. Τι έγινε και επί τουλάχιστον 70 χρόνια παραιτηθήκαμε απ’ τον εργατικό έλεγχο πάνω στον εργάσιμο χρόνο, παραχωρώντας πλήρη ελευθερία στ’ αφεντικά; Τι έχει γίνει και κρατάμε τα κεφάλια βαθιά μέσα στην άμμο;

____________________________________________________________

Αόρατοι 2

 Είναι πικρό, πολύ πικρό, που σαν σύγχρονη εργατική τάξη βρισκόμαστε πιο πίσω απ’ ότι οι μακρινοί μας πρόγονοι του 19ου αιώνα· απ’ την άποψη της συναίσθησης, της συνείδησης, της πραγματικότητάς μας. Το ότι η συνείδηση “βελτιώνεται σταθερά με τα χρόνια και τους αιώνες” δεν είναι ιστορικός νόμος: στις αρχές του 21ου αιώνα συνειδητοποιούμε, πράγματι, πολύ λιγότερα απ’ όσα συνειδητοποιούσαν πολλοί και πολλές της τάξης μας πριν 150 χρόνια.

Εξηγήσεις γι’ αυτήν την μαζική ιστορική συνειδησιακή κατάρρευση μπορούν να βρεθούν· όχι, όμως, δικαιολογίες. Δεν φταίει η απουσία κάποιου Μαρξ· ούτε και τότε ήταν αναγκαίος (για να μην πούμε ότι ήταν, απλά, άγνωστος). Δεν φταίει, τουλάχιστον με γραμμικό και άμεσο τρόπο, ο ρόλος των κομμάτων και των συνδικάτων, μικρών και μεγάλων: το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της τάξης μας βρίσκεται έξω απ’ αυτές τις δομές του κράτους και του κεφάλαιου. Βρίσκεται, απ’ την άλλη, μέσα στην ομίχλη του μικροαστισμού και των ελπίδων (;) για ατομική διάσωση. Όμως ούτε κι αυτό μας φαίνεται επαρκής εξήγηση. Είναι, κατά κάποιον τρόπο, κυκλική: αν καταλαβαίνεις τις σχέσεις εργασίας με ιδιωτικό τρόπο είναι προφανές ότι δεν πρόκειται να καταλάβεις ποτέ το μονοπώλιο που έχουν αποκτήσει τα αφεντικά (τόσο σαν αφεντικά όσο και σαν ξεχωριστά άτομα) στη διαχείριση και στην κατανομή του χρόνου εργασίας· είσαι μικροαστός ιδεολογικά. Ταυτόχρονα όμως αν δουλεύεις (και πληρώνεσαι) στα όρια της φυσικής επιβίωσης (και πολύ μακρυά απ’ τα δεδομένα της σύγχρονης αξιοπρεπούς ζωής) θα μπορούσες να καταλάβεις…

____________________________________________________________

Αόρατοι 3

 Δεν έχει, όμως, νόημα να δείχνουμε την δυστυχία ελπίζοντας ότι μια τέτοια υπόδειξη μπορεί να γίνει επιχείρημα. Ενισχύει η δυστυχία (επειδή δικαιολογεί), τελικά, τις διάφορες μορφές πατερναλισμού. Είτε την εξάρτηση απ’ την οικογένεια, είτε την εξάρτηση απ’ τον εργοδότη, είτε την εξάρτηση απ’ τα κόμματα, τις πολιτικές προσόδους, τις περσόνες της όποιας εξουσίας. Συνήθως όλες μαζί.

Θα πρέπει, μάλλον, σαν σύγχρονοι εργάτες / εργάτριες, στο βαθμό που συνειδητοποιούμε την κατάστασή μας όχι σαν προσωπικές περιπτώσεις αλλά σαν ταξική καταβύθιση, να προβοκάρουμε δημόσια μία μία όλες εκείνες τις βεβαιότητες που καλωπίζουν την εθελοδουλειά του μικροαστισμού. Δείχνοντας άλλου την γελοιότητά τους κι αλλού την (συχνά κρυμένη) αποτυχία τους. Ένα “punk” σκέλος (και μόνο σκέλος) του εξαιρετικά μειοψηφικού με τις τωρινές συνθήκες εργατικού ανταγωνισμού, όχι με όρους αισθητικής αλλά σαν ρεσάλτο της κοινής λογικής. Η οποία λαθροβιώνει κάτω από στρώματα ιδιωτικών και δημόσιων φαντασιώσεων.

Με άλλα λόγια αυτό θα λεγόταν ιδεολογική αποδιάρθρωση…

 

Το είδαμε στο: https://bluebig.wordpress.com

Πηγή: www.sarajevomag.gr

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*

Φρέσκα άρθρα στο Mind Opener

Εγώ, ο άστεγος

«Χθες την έβγαλα στη στοά εδώ πιο πάνω. Ήταν καλά, έκοβε το

Χαραμίζεται η νεότητα;

Ο πολιτισμός έχει με κάποιο τρόπο επιστρέψει. Χιλιάδες άνθρωποι δημιουργούν και δεκάδες
Στην Κορυφή