Ο τροβαδούρος των εργατών | Pete Seeger

στo Lunch break

Ένας από τους σημαντικότερους ανανεωτές της Αμερικανικής φολκ μουσικής και μια εξέχουσα μορφή της Αμερικανικής αριστεράς, ο τραγουδιστής και τραγουδοποιός, Πιτ Σίγκερ (Peter Seeger) πέθανε σαν σήμερα το 2014 σε ηλικία 94 ετών.

Γεννήθηκε στις 3 Μαΐου του 1919 στη Νέα Υόρκη. Ο Πιτ μεγάλωσε σε μουσική οικογένεια, η οποία του έδωσε το ερέθισμα να ασχοληθεί με τη μουσική. Το 1937 έγινε δεκτός στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, αλλά το εγκατέλειψε μετά από λίγους μήνες για να ταξιδέψει και να γνωρίσει την Αμερική. Στα ταξίδια του ανακάλυψε τα προβλήματα και τις ανησυχίες του απλού Αμερικανού εργάτη και τα εξέφρασε με το μπάντζο του, παίζοντας σε απεργιακές συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις για τα εργατικά και ανθρώπινα δικαιώματα.

Η προσωπική του διαδρομή ακολούθησε πάντοτε τις αναζητήσεις της Αμερικανικής Αριστεράς: Τραγούδησε για το εργατικό κίνημα κατά τις δεκαετίες του 40 και του 50, ενάντια στον πόλεμο και υπέρ των κοινωνικών δικαιωμάτων τη δεκαετία του 60, έγινε έτσι ο τραγουδιστής των εργατών και των σωματείων, ταγμένος με τη μουσική του στην υπόθεση της κοινωνικής αλλαγής. Όπως γράψανε χαρακτηριστικά οι New York Times την ημέρα του θανάτου του, «για τον ίδιο η φολκ μουσική ήταν συνυφασμένη με την έννοια της κοινότητας και η έννοια της κοινότητας ήταν συνυφασμένη με την έννοια της πολιτικής δράσης. Η μουσική για τον Σίγκερ ήταν πολιτική πράξη».

Ο Σιγκερ τραγούδησε σε αναρίθμητες εργατικές συγκεντρώσεις και κολεγιακά θέατρα, έφτασε όμως και στο Αμερικανικό ΤΟΠ 10 ουκ ολίγες φορές.
Στην πλούσια μουσική του διαδρομή, ο Σιγκερ έπαιξε 12χορδη κιθάρα, πεντάχορδο πάντζο, τραγούδησε τοπικά Αμερικανικά τραγούδια, πολλά παιδικά και χιουμοριστικά τραγούδια, αλλά έπαιξε και πολλούς ειλικρινείς λαικούς ή πολιτικούς ύμνους, καλώντας πάντοτε τον κόσμο να τραγουδήσει μαζί του, ενώ το «We Shall Overcome,» το οποίο διασκεύασε ο Σιγκερ από παλιούς, θρησκευτικούς ύμνους, έγινε το ίδιο ύμνος του κινήματος υπέρ των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
Ο Πιτ Σιγκερ, υπήρξε βασική επιρροή για γενιές φολκ και λαϊκών Αμερικάνων τραγουδιστών, μεταξύ των οποίων ο Μπομπ Ντύλαν, ο Ντον Μακλην, ο Μπρους Σπρινγκστιν κ.α. Παρότι ηχογράφησε περισσότερα από 100 άλμπουμ, ο Σινγκερ απεχθάνονταν την εμπορευματοποίηση της μουσικής και δεν αισθανόταν άνετα με την ιδέα ότι είναι σταρ.
Προσπάθησε πάντοτε να χρησιμοποιεί τη φήμη του για να τραβήξει την προσοχή του κόσμου στα θέματα που τον απασχολούσαν, όπως ο πόλεμος, τα εργατικά δικαιώματα ή το περιβάλλον, ή για να διασώσει τα παραδοσιακά τραγούδια που απειλούνταν. Έβλεπε τον εαυτό του σαν ένα κρίκο στη μακρά αλυσίδα της Αμερικανικής λαϊκής και παραδοσιακής μουσικής. «Δουλειά μου είναι να δείχνω στον κόσμο ότι υπάρχει πολλή καλή μουσική και ότι αν τη χρησιμοποιήσεις σωστά, μπορεί και να μας βοηθήσει να σώσουμε τον πλανήτη» είπε σε μια συνέντευξη το 2009.
Έγινε γνωστός το 1948 με το φωνητικό συγκρότημα The Weavers, τραγουδώντας επιτυχίες, όπως τα «Goodnight, Irene» και «If I Had a Hammer», που έγινε γνωστό αργότερα από το τρίο των Peter, Paul and Mary. Όταν η μπάντα τον έδιωξε υπό τις πιέσεις της κυβέρνησης, εκείνος έγραψε ορισμένα από τα πιο σημαντικά τραγούδια της δεκαετίας του ’60., όπως το «Where Have All the Flowers Gone», που έγινε ύμνος κατά του πολέμου του Βιετνάμ και το θρυλικό «Turn! Turn! Turn!», που έκαναν επιτυχία οι Byrds.

Ο Σίγκερ πρωταγωνίστησε στην φολκ αναβίωση της δεκαετίας του ‘60. Αρκετά καλλιεργημένος ο ίδιος και έχοντας συνείδηση για το ρόλο που θέλει να παίξει το τραγούδι του, κατάφερε από τη δεκαετία του ‘50 να συνδεθεί με τις αναζητήσεις των πιο πρωτοπόρων δημιουργών και με το κλίμα της αμφισβήτησης που κυοφορούταν εκείνη την περίοδο. Για μια ακόμη φορά, η «ανάπλαση» που είχε καταφέρει ο Guthrie χρόνια πριν, συμβαίνει και πάλι με άλλους πρωταγωνιστές, οι οποίοι βάζουν τη φολκ μουσική στη νεολαία της αμφισβήτησης της δεκαετίας του ‘60. Οι Phill Ocks, Joan Baez, Tom Paxton και άλλοι, αλλά και ο πρώιμος Dylan, επηρεάστηκαν από αυτόν και συνέθεσαν το μουσικό μωσαϊκό της δεύτερης αναβίωσης του λαϊκού τραγουδιού διαμαρτυρίας.
Ο Πιτ τo 1956 καταδικάστηκε για ασέβεια, επειδή αρνήθηκε να συνεργαστεί με την Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών, του περιβόητου γερουσιαστή Τζόζεφ ΜακΚάρθι και να καταδώσει τους συντρόφους του. Δικαιώθηκε δικαστικά, αλλά εξαφανίστηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης για περίπου 17 χρόνια.
Επηρέασε καλλιτέχνες, όπως ο Bruce Springsteen, ο οποίος τον χαρακτήρισε «ζωντανό αρχείο της αμερικάνικης μουσικής και συνείδησης». Ο «Μπος» κυκλοφόρησε το 2006 τον δίσκο «We Shall Overcome: The Seeger Sessions», με τραγούδια που έκανε γνωστά ο Πιτ Σίγκερ.
Παρέμεινε ενεργός μουσικά για πάνω από εβδομήντα χρόνια. Η τελευταία του εμφάνιση ήταν στις 21 Σεπτεμβρίου του 2013 στο «Farm Aid», την ετήσια μουσική εκδήλωση για την ενίσχυση των αναξιοπαθούντων γεωργών, που έγινε στο Σαρατόγκα Σπρινγκς της Νέας Υόρκης.

Άρθρο του Peter Stone Brown στο CounterPunch

Το 1961 ο Σίγκερ καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους επειδή αρνήθηκε να δώσει ονόματα στην Επιτροπή Αντιαμερικανικών Ενεργειών. Στα χρόνια που ακολούθησαν τον είδα σε αμέτρητες συγκεντρώσεις για το Βιετνάμ και σε μια συναυλία στο Carnegie Hall. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το κοινό όταν τραγουδούσαν όλοι μαζί το We Shall Overcome. Ο Μπομπ Ντίλαν το περιέγραψε τέλεια: «Ο Πιτ Σίγκερ είχε αυτή την εκπληκτική ικανότητα να κοιτάζει το κοινό και να το κάνει να τραγουδά στροφές από το τραγούδι».

Ο Σίγκερ προερχόταν από μουσική οικογένεια. Βρέθηκε στο Χάρβαρντ, στην ίδια τάξη με τον Τζον Κένεντι, αλλά εγκατέλειψε για να μάθει μουσική φολκ. Γύριζε σε όλη τη χώρα, τραγουδούσε τραγούδια διαμαρτυρίας και τοπικά τραγούδια. Και ήταν κομμουνιστής.
Αλλά ήταν και ένας μεγάλος συλλέκτης της λαϊκής μουσικής. Μαγνητοφώνησε εκατοντάδες παλιές μπαλάντες. Συστηματικά έβγαζε άλλους μουσικούς μπροστά και πάντα ανέφερε εκείνους που προηγήθηκαν. Το 1948 έφτιαξε τους Weavers. Είχαν διάφορες επιτυχίες και θα αποκτούσαν το δικό τους σόου στην τηλεόραση αλλά το 1953 τελείωσαν όλα όταν το περιοδικό Red Channels τους χαρακτήρισε κομμουνιστές. Το 1955 οι Weavers ξαναβρέθηκαν στο Carnegie Hall και η συναυλία εκείνη ήταν το εναρκτήριο λάκτισμα του κινήματος της φολκ που άνθισε στη δεκαετία του ’60. Κάθε συγκρότημα φολκ που ακολούθησε τους το χρωστά. Έγραψε ή συμμετείχε σε διάφορες επιτυχίες με άλλους καλλιτέχνες και επηρέασε τον ήχο πολλών συγκροτημάτων.

Ο Σίγκερ μπήκε στη μαύρη λίστα της τηλεόρασης για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας. Το 1963 το ABC ξεκίνησε το Hootenanny σόου, όρο που επινόησαν ο Σίγκερ και ο Γούντι Γκάθρι, αλλά δεν του επέτρεπαν να εμφανιστεί στο σόου. Πολλοί τραγουδιστές, όπως η Τζόαν Μπαέζ και ο Μπομπ Ντίλαν αρνήθηκαν να εμφανιστούν στο σόου γι’ αυτό το λόγο. Τελικά το 1967 οι Smothers Brothers τον κάλεσαν στο σόου τους όπου ο Σίγκερ τραγούδησε το ορίτζιναλ τραγούδι ενάντια στο Βιετνάμ Waist Deep In The Big Muddy, αλλά το CBS το έκοψε από το σόου…

Σε όλη τη ζωή του έλεγε ανοιχτά τη γνώμη του για την ειρήνη, τα πολιτικά δικαιώματα, τη δικαιοσύνη, το περιβάλλον, και δε σταμάτησε ποτέ. Διακινδύνευσε τη ζωή του πηγαίνοντας πολύ παλιά βαθιά μέσα στον Νότο, στο κίνημα των Μαύρων για πολιτικά δικαιώματα. Στις δεκαετίες ’30 και ’40 τραγουδούσε για τα συνδικάτα. Τραγούδησε σε όλο τον κόσμο για την ειρήνη. Είχε την ικανότητα να σε κάνει να πιστεύεις ότι ένας κόσμος ειρηνικός ήταν εφικτός.
Το παράδειγμά του, ενός ανθρώπου που σήκωνε το ανάστημά του, ζούσε ζωντανά με τους δικούς του όρους και δε σταματούσε ποτέ να λέει τη γνώμη του, είναι απαράμιλλο…

 

Πηγή: http://taxiki.blogspot.gr

© I for Interview team

Σε περίπτωση που επιλέξατε να αναδημοσιεύσετε κάποιο κείμενό μας στο δικό σας site, σας ευχαριστούμε ιδιαίτερα εκ των προτέρων για την προτίμηση! Ωστόσο,  να σας υπενθυμίσουμε το πόσο ευχάριστο και δίκαιο είναι να ακολουθούνται οι δεοντολογικοί κανόνες που ορίζουν τη σωστή και λειτουργική αναφορά στην αρχική  πηγή ( δλδ. αναγραφή πλήρους ονόματος του site μας και ενεργό link που ανακατευθύνει στο πρωτότυπο άρθρο). Με τον τρόπο αυτό αναγνωρίζετε τον κόπο και τη δουλειά μας και σας ευχαριστούμε διπλά!

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

*